Maður leggur við hlustir þegar skáldjöfur eins og Hannes Pétursson skrifar í blöð. Það gerist ekki oft. Hann er höfundur greinar sem birtist í miðopnu Morgunblaðsins í dag.

Niðurlag greinarinnar, sem ber yfirskriftina Það var nú það, er svohljóðandi:

— — —

„Nei, efnahagsvandinn hlýtur að liggja dýpra. Hann hlýtur að teygja anga sína til Krónkarlanna. Það eru merkilegir menn, Krónkarlarnir. Þann hóp skipa meðal annarra þeir sem segja að við þurfum að borða meira af íslenzkum mat til þess að losna úr bankahruninu, efnahagshruninu, gjaldmiðilshruninu og líka þeir sem fengu fiskveiðiheimildirnar í skírnargjöf, fermingargjöf, brúðargjöf. Krónkarlarnir eru til að mynda svo sjálfstæðir að þeir geta ekki hreyft sig, hvorki aftur á bak né áfram, án búvéla, skipa og margs konar tæknibúnaðar sem þeir urðu að kaupa í útlöndum, ekki sízt af þjóðum sem þeir fyrirlíta, þjóðum sem samt eru nógu góðar til þess að kaupa af þeim sjálfum hrossin og fiskinn.

Við getum auðvitað japlað á íslenzkum mat eins lengi og hann hrekkur til. En hvað gera Krónkarlarnir þegar ekkert er lengur í súrtunnunum, skreiðarhjallarnir standa tómir og hvorki má fjölga fénaði sökum ofbeitar né auka aflann úr sjó sökum ofnýtingar fiskistofna? Eða getur sjávarútvegurinn skaffað okkur nóg í soðið kvölds og morgna allan ársins hring um langa framtíð og selt samtímis fisk til hinna fyrirlitnu þjóða eins og verið hefur? Fæðuöryggið, hvort heldur í landbúskap eða útvegi, virðist eftir allt saman vera gjaldeyrismál.

Annars er skemmst frá því að segja að við Íslendingar þykjum nú einhver mestu roðhænsni sem um getur í heiminum. Það kann að bæta mannorðið að borða íslenzkan mat í öll mál, en lagar tæpast að ráði hina víðfrægu skuldastöðu.

Lýðveldið okkar er orðið haustlegt. Við sem munum stofnun þess og vorþytinn sem þá fór um þjóðlífið gerumst í raun orðlaus af forundrun. Hverslags heimska, hverslags glámskyggni, hverslags glæpir valda því að nú skuli komið hausthljóð í vindinn?“