Skipan í ráðherrastóla ber vott um að flokkapólitík hafi fyrst og fremst verið höfð í fyrirrúmi, fremur en að leitað hafi verið að hæfasta fólkinu í hvert embætti. Ráðherrarnir eru tólf, sem er vel í lagt á erfiðleikatímum. Líklegast er að í svona ríkisstjórn myndist innri kjarni sem fer í raun með völdin: Steingrímur og Jóhanna, aðstoðarmenn þeirra, og kannski tveir ráðherrar aðrir sem fá stundum að vera með.

Árni Páll Árnason félagsmálaráðherra – það eru engar heimildir fyrir því að hann hafi sýnt þeim málaflokki áhuga.

Katrín Júlíusdóttir er iðnaðarráðherra, hún var næst í röðinni af konunum í Samfylkingunni.

Jón Bjarnason er landbúnaðar- og sjávarútvegsráðherra. Jú, hann er búinn að sitja lengi á þingi. Kannski er hann mesti framsóknarmaðurinn þar.

Kristján Möller er samgönguráðherra. Hann situr sem fastast – og eru þau eftir þrjú úr hrunstjórninni, hann, Össur og Jóhanna.

Björgvin G. segist ekki hafa viljað ráðherraembætti. En var honum boðið það?

Samfylkingin fær sitt ESB, en hvað fá Vinstri græn á móti? Ein þeirra öflugasta manneskja, Svandís Svavarsdóttir, sest í umhverfisráðuneytið.

Hvaða skilaboð felast í því?