Það hefur lengi verið viðkvæði að forsætisráðherra Íslands sé líka ráðherra efnahagsmála, einhvers konar ofurfjármálaráðherra.

Þessa útlistun má til dæmis lesa í pistli hjá Birni Bjarnasyni í dag.

Þar er Jóhönnu Sigurðardóttir legið á hálsi fyrir að taka í mál stofnun sérstaks efnahagsráðuneytis.

Davíð Oddsson hafði frekar grófan skilning á efnahagsmálum, en styrkur hans var innsæi og næmt tilfinningasamband við þjóðina.

Hann lagði niður Þjóðhagsstofnun vegna þess að hún reiknaði ekki rétt að hans mati.

Arftaki hans, Geir Haarde, var það sem kallast number cruncher, enda búinn að dvelja lengi í fjármálaráðuneytinu. Vandi hans var skortur á innsæi – og um leið virtist hann hafa litla yfirsýn.

Hitt er svo annað mál að Steingrímur J. Sigfússon stefnir í að verða óhemju valdamikill fjármálaráðherra, kannski sá valdamesti sem sögur fara af á Íslandi.

Hann og Jóhanna verða að gæta sig á þeirri hefð sem skapaðist á tíma Davíðs og Halldórs Ásgrímssonar að stjórnarfar á Íslandi byggist á tvíhöfða valdi flokksformanna sem eru ráðherrar númer eitt og tvö.

Þetta var svo eins og mótað í stein þegar Ingibjörg Sólrún og Geir Haarde mynduðu sína ríkisstjórn.

En þetta er auðvitað engin regla, bara vondur siður.