Lítil grein á vefnum AMX vekur mann til umhugsunar. Þar er nánast haft í hótunum við Benedikt Jóhannesson og Þorstein Pálsson. Í þessum skrifum birtist grímulaust hatur.

Sagt er að sjálfstæðismenn hugsi þeim „þegjandi þörfina“.

Kjartan Gunnarsson talar líka um þetta í viðtali við mbl.is í gær og Björn Bjarnason í pistli á vefsíðu sinni.

Það er líkt og á bak við sé krafa um lenínískan flokksaga. Að flokksmenn megi deila á flokksþingum, en þegar þeim lýkur eigi allir að marséra í takt – þykjast vera sammála.

Maður veltir eiginlega fyrir sér í framhaldi af þessu hvort sé nokkur ástæða til að Sjálfstæðisflokkurinn haldi áfram að vera til í núverandi mynd?

Flokkurinn var myndaður árið 1929 úr tveimur flokkum, Íhaldsflokknum og Frjálslynda flokknum.

Nú er spurning hvort það væri kannski ástæða til að leysa upp þetta bandalag? Að hver fari sína leið?

Menn eins og Benedikt, Þorsteinn, Friðrik Sophusson, kannski Þorgerður Katrín og Ragnheiður Ríkharðsdóttir verði Frjálslyndi flokkurinn.

En Björn Bjarnason, Óli Björn Kárason, Birgir Ármannsson, Sigurður Kári Kristjánsson og Kjartan Gunnarsson verði í Íhaldsflokknum.

Hins vegar er erfitt að sjá í hvorum hópnum Bjarni Ben ætti að vera. Miðað við yfirlýsingar hans, býsna misvísandi, gæti hann verið í báðum hópunum og hvorugum.

Það er spurning hvort stjórnmálalífið yrði ekki hreinskiptnara og markvissara með þessum hætti. Það er ekkert lögmál að hér þurfi að vera einn mónólítískur hægri flokkur.