Látinn er í hárri elli Peter Rogers. Það eru kannski ekki margir sem kannast við hann, en Rogers var maðurinn á bak við Carry On myndirnar sem voru vinsælar þegar ég var drengur. Þær voru sýndar í Háskólabíói. Með aukamynd frá Movietone á undan; þar voru yfirleitt myndir af móður drottingarinnar að opna blómasýningar.
Carry On myndirnar urðu alls þrjátíu talsins. Með hinu ógleymanlega leikarastóði sem kom fram í mynd eftir mynd: Mjói karlinn með hornspangargleraugun (hann hét Charles Hawtrey og kemur fyrir í texta á Bítlaplötu), Sid James með dónalega glottið og andlit eins og það hafi lent í hakkavél, Barbara Windsor, pínulítil, flissandi og brjóstastór, Joan Sims sem leikur skapstyggar eiginkonur og Kenneth Williams, einkennilegur snillingur sem rambar á mörkum þess að vera hómósexúal, stendur nokkur stuggur af konum, sérstaklega hinni matrónulegu Hattie Jacques sem ber ástarhug til hans.
Williams skrifaði dagbækur, fullar af slúðri, skemmtilegheitum – og líka óhamingju – sem taldar eru til bestu verka þeirrar bókmenntagreinar.
Myndirnar eru eiginlega ekkert annað en þessi frábæri leikarahópur. Hann ber þær uppi með endalausum tilbrigðum við kunnuglegar týpur og stef. Umgjörðin er svosem ekki neitt neitt. Þetta er low budget – og varla neitt high brow heldur.
Húmorinn er mestanpart tvíræður – en afskaplega saklaus. Gamanið algjörlega græskulaust. Þetta er hið gamla, siðavanda, teprulega England þar sem góður hitapoki þótti ekki síðri en kynlíf.
Hér eru nokkrar úrvalssenur úr Carry on up the Khyber:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=i8atKXFZefA&feature=related]
