Í ljósi tíðinda undanfarinnar viku hafa eftirfarandi kaflar úr Jónsbók, ævisögu Jóns Ólafssonar sem Einar Kárason skráði, óneitanlega fengið aukið vægi:
„….Auðvitað má segja að Jón og félagar hafi verið að safna glóðum elds að höfði sér með því að vera með derring við Flokkinn. Það má til dæmis segja frá því að fyrst um sinn eftir að Sýn varð að alvörusjónvarpsstöð árið 1995 var heimilsfang hennar á Suðurlandsbraut 4a, lögmannsstofu stjórnarformannsins Sigurðar G. Guðjónssonar. Og þangað komu um það leyti stafnbúar úr Sjálfstæðisflokknum, þeir Sigurður Gísli Pálmason og Páll Kr. Pálsson, fyrir hönd fjármálaráðsins, og sögðu Sigurði að ÍÚ ætti að borga fimm milljónir á ári til Flokksins; sú upphæð væri bara reiknuð út frá stærð og veltu fyrirtækisins. En Sigurður svaraði því til að þeir myndu ekki borga í flokkssjóði. Félagið hefði þá stefnu að styrkja pólitískar hreyfingar í kringum kosningar, og þá með því að bjóða þeim öllum 50% afslátt af auglýsingaverði. Svo að mennirnir gengu tómhentir á dyr.
Jón segir núna að í ljósi sögunnar hefði líklega verið viturlegra af Sigga að borga þetta – bara til að kaupa þeim frið; það hefði verndað þá fyrir miklu veseni. En sjálfur hafði hann átt samtal við Kjartan Gunnarsson framkvæmdastjóra flokksins tæpum áratug fyrr, eða þegar Bylgjan fór í loftið. Þá sagði Kjartan að hann reiknaði með að Flokkurinn myndi fá samskonar afslátt af auglýsingum og hann nyti hjá Morgunblaðinu. En Jóni var vel kunnugt, því hann var þá ritari Varðar, að flokkurinn fékk 100% afslátt í Mogganum. Hann svaraði Kjartani því til að það gæti hann ekki boðið, bara aað þeir fengju hæsta afslátt sem stöðin myndi yfirleitt veita. Jón segir að Kjartani hafi augljóslega mislíkað þetta svar, og að það hafi örugglega átt sinn þátt í því að menn í Valhöll vildu ekki með nokkru móti fallast á að hann yrði varaformaður Varðar ekki löngu síðar..“
Jónsbók. Bls. 421-422
“…Það komu líka boð um það til nýju eigendanna á Stöð 2 í ársbyrjun 1990 að Sjálfstæðisflokkurinn ætlaðist til þess að fá að ráða því hver yrði sjónvarpsstjóri, það skyldi verða Friðrik Friðriksson, sem var jafnaldri Jóns Ólafssonar og upprennandi maður í flokknum, hafði verið virkur þar frá unga aldri. En Jón harðneitaði þessari málaleitan. Hann neitaði að hlýða, og það töldu menn í flokknum að væru mikil hortugheit. Það var farið að líta svo á að Jóni væri ekki treystandi í pólitík.
Um þetta sagði Jón í viðtali við tímaritið Ský um það bil áratug seinna, þegar hann ver spurður hvaðan boðin um hver ætti að setjast í sjónvarpsstjórastólinn bárust: „Þau komu til mín frá mönnum nátengdum þáverandi borgarstjóra. Það var gífurlegur þrýstingur í þessu máli en ég vildi ekki láta mig. Ég get ekki blandað saman pólitík og viðskiptum. Það er ekki hægt. Ef maður er ábyrgur fyrir fjármunum annarra, eins og er í hlutafélagi, þá er maður ábyrgur fyrir að ávaxta þá peninga. /…/ Það má segja að þarna hafi orðið þáttaskil í starfi mínu fyrir flokkinn . Ég gerði mjög sterka grein fyrir minni afstöðu, sem var sú að ég væri ekki tilbúinn að láta undan pólitískum þrýstingi.“
Og seinna í viðtalinu bætir hann við: „‘Eg tel að það hafi verið mikil mistök hjá Davíð og forystu Sjálfstæðisflokkins að biðja um þetta“ (Ský, 2002).
En trúlegt er að Davíð og forystu Sjálfstæðisflokksins hafi að sama skapi þótt það mistök af hálfu Jóns að neita þeim um þetta.
„Það áttu eftir að koma fleiri skilaboð frá Valhöll, en ég gegndi þeim aldrei,“ segir Jón.
Þótt Bolli Kristinsson vilji ekki kannast við það nú á haustdögum 2005 þá segir Jón að það hafi verið hann sem bar honum skilaboðin um að Valhöll vænti þess að Friðrik yrði sjónvarpsstjóri. Og flestir meðeigenda Jóns munu hafa talið að þeim væri ekki stætt á öðru en að fylgja fyrirmælum svo valdamikilla afla. En Jón stóð fastur á því að hann væri búinn að handsala við Þorvarð að taka að sér stöðuna, og að ekki kæmi annað til greina en að standa við það….“
Jónsbók – Bls. 286-287
„…….Hannes Hólmsteinn vísaði fyrr í kaflanum til kvöldverðarboðs heima hjá Jóhanni J. Ólafssyni þar sem hann hefði sagt sér af því hvernig Jón greiddi skuld R-listans. Það boð sátu fjórir menn: Hannes, Kjartan Gunnarsson, Jóhann J. og Jón Ólafsson , og þetta átti að vera sáttafundur , þeir ætluðu að búa til gott veður í samskiptum stöðvarinnar og Flokksins. Og til að innsigla sættir var meðal annars rætt um að stöðin keypti þáttaröð um samtímasögu af Hannesi Hólmsteini . Þær sættir ónýttust svo þegar Elín Hirst var gerð brottræk úr stöðu fréttastjóra nokkrum dögum eftir umrætt kvöldverðarboð á heimili stórkaupmannsins í Laugarásnum…….“
Jónsbók – Bls. 322
