Stjórnmálaflokkarnir virðast gjörsamlega hafa verið búnir að tapa áttum árið 2006. Þá voru hin raunverulegu völd í landinu raunar komin í hendurnar á bankastjórnendum og útrásarvíkingum svokölluðum.

Flokkarnir voru farnir að leggja svo mikla peninga í kosningar að þeir töldu sig tilneydda til að væla sífellt í peningamönnum um styrki.

Um leið lögðust þeir marflatir fyrir peningaöflunum.

Þetta gerði Sjálfstæðisflokkurinn, hann þáði risastyrki, en líka Samfylkingin og Framsókn.

Hið sama virðist hafa verið upp á teningnum með suma frambjóðendur í prófkjörum. Það er óskiljanlegt hvað þeir gátu kostað miklu fjármagni til.

Allt var þetta gert með mikilli leynd.

Leyndin gerir að verkum að þeir sem veittu peningana eiga enn frekar hönk upp í bakið á stjórnmálamönnunum.

Eða réttar sagt:

Þeir dingluðu á önglinum.

Það er varla furða að maður heyrði þessa flokka ekki gagnrýna olígarkana sem hér tóku völdin. Þeir hlýddu boðum þeirra þegjandi og hljóðalaust.

Voru eiginlega allir orðnir að dótturfélögum.

Manni finnst vandséð að þessir flokkar eigi nokkuð erindi við kjósendur nú aðeins hálfu ári eftir hrunið.