Við tókum bílaferju frá Spáni yfir til Tangier, hafnarborgarinnar frægu þar sem Miðjarðarhaf og Atlantshaf mætast. Hún var eitt sinn alþjóðlegust borga, þar voru rithöfundarnir Paul Bowles, William Burroughs og málarinn Henri Matisse.

Þaðan ókum við í fimm tíma til hinnar fornu borgar Fez, sem er ein af keisaraborgunum í Marokkó. Þar búa þrjú hundruð þúsund mann í þröngum götum í gamaldags arababorg – medínu – og stunda handverk eins og enn væru miðaldir.

Fez þykir einhver best varðveitta miðaldaborg í heimi, hún er á heimsminjaskrá sem slík – það er eins og maður sé kominn margar aldir aftur í tíma.

Borgin er full af furðulegum og framandi lykt  – og hljóðin –  klerkarnir í ótal moskum byrjuð fyrst að kalla til bæna klukkan fjögur í nótt. Maður fer einu sinni um borgina og er hissa – og kannski dálítið skelkaður – en svo togar þessi heillandi heimur í mann og maður vill fara aftur.

Hér eru tvær myndir af súturunum í Fez. Þetta er heldur óhreinleg iðja sem hefur verið stunduð þarna mann fram af manni í mörg hundruð ár. Lyktin er heldur ekki góð, enda eru alls konar furðuleg efni notuð við sútunina, meðal annars dúfnaskítur og kúahland. Væri líklega ekki hægt að bjóða löndum okkur þetta starf, ekki einu sinni í kreppu.