Það gerðist um daginn og fór ekkert sérlega hátt að forseti Kína hefur tekið sér einræðisvald. Það eru ekki lengur nein takmörk á því hvað Xi Jinping getur setið lengi í embætti – hann getur verið þar eins lengi og honum sýnist nema klíkubræður hans í Kommúnistaflokknum ákveði að gera hallarbyltingu.

Heimurinn er ekki beint að þokast í átt til lýðræðis.

Á morgun verður Vladimir Pútín endurkjörinn forseti Rússlands í kosningum sem eru í raun ekki annað en skrípaleikur. Það hefur verið komið í veg fyrir að pólitískir andstæðingar Pútíns nái að bjóða fram. Þeir fá heldur ekki tíma í fjölmiðlum. Þetta er svo öruggt að Pútín hefur varla nennt að reka kosningabaráttu.  Hin eina sem er óljóst í þessum kosningum er hversu margir greiða atkvæði. Lítil kjörsókn gæti reynst pínleg fyrir forsetann. En eftirlitið með kosningunum er mjög lélegt, svo tölunum er tæplega treystandi.

Erdogan, forseti Tyrklands, gerist sífellt ófyrirleitnari. Hann er nú kominn í stríð gegn Kúrdum inni í Sýrlandi. Það er ójafn leikur. Tyrkland býr yfir miklum hernaðarmætti. Fjöldi blaðamanna situr í fangelsi í Tyrklandi, sumir hafa meira að segja fengið lífstíðardóma. Það er sagt að ferðamannaiðnaðurinn í Tyrklandi muni ná sér aftur fullkomlega á strik á þessu ári, en miðað við fréttirnar sem berast frá landinu er erfitt að trúa því.

Við höfum hinn skelfilega Donald Trump í Hvíta húsinu. Mestur tími hans virðist reyndar fara í að hreinsa burt þá sem honum mislíkar við – rétt eins og þegar hann var með sjónvarpsþáttinn The Apprentice. Þannig virka bandarísk stjórnmál þessa dagana eins fjarstæðukennt raunveruleikasjónvarp. Verri auglýsingu fyrir lýðræðið er varla hægt að hugsa sér.

Það er líka merkilegt að margir þeirra sem hrífast af Trump eru snoknir fyrir leiðtogunum sem sækjast eftir einræði – þar er ákveðið sniðmengi. Tiltrúin á lýðræðinu er svo lítil að óvinir þess eiga sér furðulega marga formælendur á Vesturlöndum, sama hvaða fantaskap og fúlmennskubrögðum þeir beita.