Marta Eiríksdóttir, íslenskukennari og rithöfundur, skrifaði pistil á Vísi í dag um íslenskunotkun fólks af erlendum uppruna á Íslandi. Hún byrjar pistilinn á segja frá því að þegar hún flutti til Danmerkur og Noregs hafi hún lært bæði staðartungumálin.

„Þegar ég flyt búferlum til annars lands þá er það í verkahring mínum að læra og tala það tungumál sem þjóðin talar í nýja landinu mínu. Annars mun mér ekki vegna eins vel að fá starf. Það er staðreynd veit ég, af fenginni reynslu. Þú kynnist auðvitað líka þjóðarsálinni betur með því að tala tungumálið þeirra.“

„Best að aðlagast þjóðinni og landinu, en ekki að það aðlagist þér“

Marta talar um að hún sjái oft í fréttum að útlendingar kvarti yfir fordómum frá fólki og fyrirtækjum og fái þess vegna ekki vinnu. Hún segir hins vegar að ekki sé um fordóma að ræða heldur einungis íslenskukunnáttu fólksins.

„Nú er atvinnuleysi hjá mörgum erlendum íbúum á Íslandi en það er einnig atvinnuleysi hjá þeim íslensku. Það getur verið krefjandi að læra erlent tungumál, það vitum við mörg. En til þess að eiga meiri möguleika á að fá atvinnu hér á landi, þá verður fólk af erlendum uppruna, að leggja það á sig að læra íslensku.

Þegar ég horfi á svona fréttir þá virkar það á mig sem fyrirsláttur viðmælenda sem koma fram, tala á ensku og ætlast til þess að verða settir jafnfætis fólki sem talar íslenskt mál. Við búum á Íslandi og hér er íslenskt mál þjóðtunga landsins. Tungumál þjóðarinnar er ávallt lykillinn að því að aðlagast betur í landinu þar sem þú býrð. Það skapar þér fleiri tækifæri. Ef þú vilt breyta einhverju viðhorfi hér, þá er líklega best að byrja á því fyrst, að aðlagast þjóðinni og landinu, en ekki að það aðlagist þér. Það þurfa allir að sanna sig í upphafi.“

„Að tala íslensku á Íslandi þykir mér yndislegt“

Marta endar pistilinn á að þakka COVID-19-veirunni fyrir að gera sér kleift að tala íslensku við þjóna og aðra starfsmenn í dag.

„Núna í kovid eru meiri líkur á að fá þjónustu á íslensku hvar sem við komum. Það hefur orðið gjörbreyting þar á og ef þú spyrð margan Íslendinginn þá þykir honum voða vænt um það, að geta pantað mat á veitingahúsi á íslensku. Mér sjálfri er í raun alveg sama hvort það sé þjónn af erlendu bergi sem þjónar mér á veitingahúsi eða afgreiðir mig úti í búð, en að ég fái að tala íslensku á Íslandi þykir mér yndislegt.“