Fréttablaðið skýrir frá þessu í dag. Haft er eftir Henry að margar spurningar leiti á hann vegna málsins og enn eigi eflaust margt eftir að koma í ljós þannig að spurningunum muni væntanlega ekki fækka.
„Vonandi lærum við að þessu máli en ég er ekki bjartsýnn. Ég kannast ekki við að neinn lærdómur hafi verið dreginn af fjölmörgum hneykslismálum sem ég hef verið beðinn að kommenta á undanfarinn áratug.“
Er haft eftir honum. Hann sagði jafnframt að sú spilling, sem lýst var í fréttaskýringaþættium Kveik og í nýjasta tölublaði Stundarinnar, sé kannski fyrst og fremst siðferðilega ámælisverð í ljósi þess hvernig hún eitrar samband stjórnmála og viðskiptalífs.
„Slík spilling heggur í stoðir lýðræðisins og raunar viðskiptalífsins í heild einnig vegna þess trausts sem glatast þegar slík hegðun kemur upp á yfirborðið. Hvernig getum við boðað góða stjórnarhætti sem hluta þróunarsamvinnu þegar við högum okkur svona?“
Er haft eftir Henry sem sagði að mútugreiðslur væru aldrei réttlætanlegar.
Hann segist hafa velt mörgum spurningum fyrir sér í tengslum við málið og segir að ein þeirra snúist um hvað atburðarásin segi um íslensku þjóðina og íslenskt viðskiptalíf.
„Einn angi er orðspor landsins sem er ekki upp á marga fiska eftir þetta. En maður veltir einnig fyrir sér hvers vegna Samherjamenn voru ekki meira eins og fiskar á þurru landi þegar suður var komið. Mér finnst óhugnanlegt hversu vel þeir virðast heima í því að kaupa velvild kjörinna fulltrúa og þeirra sem nálægt standa. Getur verið að við séum meiri Namibía en við höldum þegar kemur að aðgengi að náttúruauðlindum?“
Hvað varðar þau viðbrögð Samherja við umfjöllun um málið að varpa sökinni á Jóhannes Stefánsson, fyrrverandi framkvæmdastjóra og stjórnarmann Samherjafélaganna í Namibíu, sagði Henry þau vera siðferðislega ámælisverð:
„Væri ekki meiri myndugleiki að viðurkenna að þeir hafi haft rangt við en að svona gerist bara kaupin á eyrinni? Að skella allri skuldinni á uppljóstrara er þekkt bragð en lýsir um leið karakter þeirra sem þannig bregðast við.“
