Orðið á götunni er að helgin hafi ekki gengið jafn vel og liðsmenn Miðflokksins höfðu vonað. Lítið var fjallað um stefnumál flokksins og fundinn í Rúgbrauðsgerðinni í fjölmiðlum, enda stefnumál Miðflokksins keimlík þeim sem höfðu þegar komið fram og illskiljanleg fyrir þá sem hafa ekki mikla þekkingu á bönkum og lífeyrissjóðum. Sjálfstæðisflokknum tókst að vera á nokkrum dögum á undan Miðflokknum að tala um að minnka bankana og ráðstafa þaðan féi til uppbyggingar á innviðum. Þeir einu sem fylgdust spenntir með fundi Miðflokksins og þóttust skilja allt sem þar var sagt voru þeir sem þegar fylgja Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni í einu og öllu. Athygli vekur að fjölmiðlinn sem sýndi Miðflokknum hvað mestan áhuga var sjálft RÚV.

Athygli helgarinnar beindist að Ásmundi Friðrikssyni þingmanni Sjálfstæðisflokksins sem varaði við óhóflegri fjölgun hælisleitenda. Gagnrýnendur Sigmundar Davíðs, vinstri vængur stjórnmálanna og samflokksmenn Ásmundar eyddu dágóðu púðri í að koma með rök gegn málflutningi hans. Á meðan sat Sigmundur Davíð í Rúgbrauðsgerðinni ógagnrýndur og athyglislaus. Orðið á götunni er að reynsla margra af kosningabaráttu gefi til kynna að Ásmundur hafi ekki bara hent fram skoðun sinni af handahófi út í loftið heldur hafi útspil hans um helgina verið hugsað til að Sjálfstæðisflokkurinn gæti bæði höfðað til þeirra sem eru ekki hrifnir af komu hælisleitenda hingað til lands, samanber umræður á Útvarpi Sögu á mánudagsmorgunn þar sem Ásmundi var hrósað í hástert, og til að höfða til þeirra sem hafna málflutningi Ásmundar í einu og öllu.

Nú færist athyglin að frelsi fjölmiðla og tjáningarfrelsinu, hvað sem hver segir verður það varla jafn hávært og þögnin sem ríkir nú í herbúðum Sjálfstæðismanna um lögbannið á fréttaflutning Stundarinnar.

Miðflokkurinn sjálfur náði að stela talsverðri athygli í byrjun mánaðarins á kostnað annarra, má því segja að flokkurinn hafi fengið að bragða á eigin meðali.