Þegar ég var ungur var ég haldinn þrálátum misskilningi.

Ég trúði því að ef maður færi til útlanda ætti maður að fara á söfn, hljómleika og leiksýningar.

Þegar ég fór að ferðast að ráði fínkembdi ég söfn í helstu borgum Evrópu. Fannst ég vera að svíkjast um ef ég staldraði ekki við hvern grip og hverja mynd.

Ég uppgötvaði ekki fyrr en síðar að ég hefði átt að vera á einhverri fallegri strönd.

Ungur og fallegur á strönd.

Það var ekki fyrr en ég var kominn yfir þrítugt að ég uppgötvaði strandlífið.

Að á strönd er maður sannkallað náttúrubarn, fáklæddur í sjó, sandi og sól.

Því þeir sem liggja á strönd eru ekkert minni náttúruunnendur en þeir sem þvælast um háfjöll og heiðar.

Núorðið er varla hægt að draga mig á söfn. Það er helst að Kára takist það. Hann er áhugasamur um fornminjar.

En mér finnst að ég sé að sólunda lífi mínu ef ég dvel ekki við strönd að minnsta kosti nokkrar vikur á ári. Ég nýt þess að synda í sjó – dreg þó mörkin við sundiðkun við Íslandsstrendur.

En ég er ekki lengur ungur og fallegur.

Og svo til að árétta að öllu fer ekki endilega hrakandi í heiminum, þá er þessi frétt um að strendur í Evrópu hafi farið stórbatnandi síðustu árin.