Ég held að internetið hafi gert ómetanlegt gagn síðan íslenska efnahagskerfið hrundi.

Hvar hefðum við verið ef við hefðum bara haft hina hefðbundnu fjölmiðla?

Bloggið hefur verið vettvangur fyrir gagnrýna umræðu og upplýsingar, hugmyndaveita og skoðanaveita.

Nú stígur fram nýkjörinn þingmaður, Tryggvi Þór Herbertsson, og hefur uppi þung orð um bloggið vegna þess að í einhverju skúmaskoti þess hefur verið skrifað að hann sé ljótur og réttdræpur.

Hann talar um skrif á netinu sem hina „íslensku menningarbyltingu“.

Þetta er auðvitað ekki gott, en að dæma umræðuna á netinu ómerka vegna þessa er hræsnisfullt.

Sjálfur hef ég sjaldan hirt um að eltast við óhroða sem er skrifaður um mig á netinu, en nefni þó að um daginn skrifaði frambjóðandi til formanns í einum stjórnmálaflokkanna að réttast væri að taka mig af lífi – hann nefndi meira að segja aðferðina.

Ég tek fram að þessi maður myndi flokkast undir það sem kallast „kynlegir kvistir“.

Og marga pistlana og athugasemdirnar hef ég mátt lesa um útlit mitt, hárvöxt og líkamsþyngd!

Að ég tali ekki um þvæluna sem hefur birst um kaup mín og kjör – hluti sem eiga ekki neina stoð í raunveruleikanum.

Ég er hins vegar opinber persóna, hef mig mikið í frammi, og verð að reyna að taka þessu.

Til glöggvunar skoðaði ég athugasemdirnar um Tryggva sem hafa birst hér á vefnum. Ég hef áður sagt frá því að ég hika ekki við að taka út skrif sem ég tel óboðleg – og setja í bann mestu dónana. Það finnst mér alveg sjálfsagt.

Athugasemdirnar fjalla yfirleitt um aðkomu Tryggva að Mishkin-skýrslunni svökölluðu, störf hans hjá Askar Capital, stuttan feril hans sem efnahagsráðgjafi ríkisstjórnarinnar – og svo hugmyndir hans um skuldaniðurfellingu. Mestanpart er þetta málefnalegt.

Ég held ekki að ég vildi skipta og fara aftur í tímana fyrir hrun, þegar ríkti hér risastórt þagnarsamsæri.