Eitt sinn var talað um þá sem hefðu engu að tapa nema fjötrunum.

Hér er athyglisverður pistill um landbúnaðinn.

Íslenski landbúnaðurinn er reyrður í fjötra ofstjórnar og miðstýringar.

Hvergi á byggðu bóli leggur ríkið fram jafn mikinn hlut til landbúnaðar.

Bændaforystan og alls konar milliliðir hafa hreiðrað um sig í þessu kerfi, það er alið á hræðslu og vanmetakennd meðal bænda.

Metnaðurinn er ekki meiri en að dæla kjöti inn í afurðarstöðvar og síðan inn í stórmarkaði – sem reyndar eru líka í því að terrorísera bændastéttina.

Íslenskur landbúnaður á ótal tækifæri. Landið er hreint. Bústofnar eru lausir við sjúkdóma. Heimaframleiðslu ætti að efla til muna. Við eigum að fá að vita hvaðan maturinn er kominn, kjötið og ostarnir.

Við getum orðið glæsilegt matvælaframleiðsluland.

Þetta snýst ekki endilega um aðild að ESB, heldur að frumkvæði og athafnafrelsi fái notið sín í þessari atvinnugrein.

Það er löngu kominn tími til – og reyndar er tækifærið nú, á þessum tímamótum í sögu þjóðarinnar.