Gjaldeyrishöftin voru hert til muna eftir næturfundi á Alþingi fyrir páska. Nú er nánast óheimilt að versla með íslenskar krónur nema í viðskiptum innanlands.

Samt heldur krónan áfram að veikjast og veikjast.

Jöklabréfin eru ennþá eins og eitur inni í kerfinu. Upphæð þeirra er talin nema um 400 til 500 milljörðum króna. Vaxtagreiðslurnar eru ótaldir milljarðar.

Steingrímur J. Sigfússon ýjaði að því erlendir eigendur jöklabréfanna séu ekki endilega „erlendir“.

Hvað átti hann við með því?

Og hvað þarf krónan svo að taka margar dýfur til að menn sjái að þetta er búið spil með hana?

Hafa stjórnmálamennirnir sem vilja láta kjósa sig eftir tíu daga yfirleitt einhverja framtíðarsýn í peningamálum þjóðarinnar?