Sigrún Davíðsdóttir skrifar fréttaskýringu á Eyjuna um hinn dularfulla sheik frá Katar, tengsl hans við Ólaf Ólafsson og sérstæðar aðferðir við að halda uppi markaðsgengi íslenskra fyrirtækja – með blekkingum:

„Ólafur hefur komið við sögu fleiri gjörninga sem síðan voru ekki nákvæmlega það sem menn héldu. Þegar Ólafur var að byggja upp hlut sinn í Samskipum var þýskur fjárfestir sem átti líka hlut þar. Síðan kom allt í einu ljós Ólafur átti hlutinn, ekki þýski fjárfestirinn. Það vöknuðu einnig vangaveltur um hvort aðkoma þýsks banka, Hauck & Aufhäuser, að sölu Búnaðarbankans 2003 væri yfirvarp. Ríkisendurskoðun fór í saumana á því máli 2006 og ályktaði að ekkert hefði verið óeðlilegt í því máli þó svo bankinn hafi snarlega horfið af sjónarsviðinu í bankasölunni.

Kaupþingsmenn sögðu kollhnýsana í kringum ekki-kaup sheiksins í Kaupþingi í fínu lagi. Flestum öðrum fannst stórlega undarlegt að hægt væri að setja upp kaupfléttu sem sheikinn lagði ekki krónu í af eigin fé og gat ekki tapað á. Það var með þetta eins og svo margt í íslensku viðskiptalífi undanfarin ár: gerendur sögðu þetta alsiða í viðskiptum en aðrir spyrja sig hvar á byggðu bóli slíkir siðir tíðkast nema í þeim skúmaskotum fjármálaheimsins sem síst eru til fyrirmyndar.

Niðurstaðan var að sheikinn keypti hvorki hlut í Alfesca né Kaupþingi á þeim tíma þegar menn héldu að hann hefði gert það. Á yfirborðinu styrktu þykjustu-kaupin óneitanlega stöðu fyrirtækjanna í skamman tíma. Kaupþingi varð þó ekki bjargað. Eins og hinir bankarnir tveir hafði Kaupþing teflt djarft, lánað óvarlega og því fór sem fór, líkt og skýrsla skilanefndarinnar frá í febrúar vitnar um og eins skýrsla hins finnska Kaarlo Jännäri.

Ólafur Ólafssonar hefur greinilega góð sambönd í Mið-Austurlöndum, hvort sem þau sambönd hafa komið í gegnum Kaupþing eða hann stutt bankann í þeim efnum. Það vantar ekki sögusagnirnar um hann og sagt að ýmsir sem hafa komið við sögu í umsvifum hans hafi brennt sig illilega. En það er langt frá að þáttur hans í uppsveiflunni undanfarin ár sé ljós. Það kemur æ betur í ljós að hópur manna í íslensku viðskiptalífi var virkur í aðgerðum sem virðast hafa miðast að því að halda verði hlutabréfa uppi. Tíminn mun leiða í ljós hvort þetta var eðlileg viðleitni eða hvort þetta hafði þau áhrif á íslenskan hlutabréfamarkað að verðið þar endurspeglaði ekki verðmæti skráðra fyrirtækja.“