Við vorum búin að keyra í fimm klukkutíma.

Ætluðum að ná ferju, en misstum af henni. Biðum klukkutímum saman á hafnarbakkanum í Tangier eftir öðru skipi.

Furðuðum okkur á mannfjöldanum sem streymdi að.

Loks undir myrkur kom önnur ferja.

Fólkið tróðst inn í hana. Ég hef aldrei séð annan eins fjölda fara um borð í skip.

Gátum loks komist með bílinn inn í troðfulla lest skipsins.

Þegar komið var upp í farþegarýmið var engin sæti að hafa. Alls staðar var fólk að hola sér niður.

Við fórum í veitingalúgu og keyptum okkur þann mat sem þar var í boði: Samlokur, flögur og fantaappelsín.

Stóðum upp á endann við lítið borð og átum.

Þá sagði Kári með einlægu ánægjubrosi:

„Svona á lífið að vera!“