Landsréttur hefur staðfest sýknudóm Héraðsdóms Suðurlands yfir ungri konu sem stefnt var af verktakafyrirtæki sem er að hluta í eigu fyrrverandi stjúpföður hennar. Krafði fyrirtækið konuna um 4,3 milljónir króna auk dráttarvaxta vegna vinnu við endurbætur á íbúð í hennar eigu. Konan hafnaði því að borga og vísaði til þess að hún og stjúpfaðir hennar hefðu aldrei samið um að hún myndi greiða fyrir verkið. Héraðsdómur sagði ljóst að krafan tengdist skilnaði stjúpföðurins og móður konunnar.
Konan keypti íbúðina árið 2021 og ætlaði sér í fyrstu að leigja hana út án þess endurbætur yrðu gerðar á henni enda hefði hún á þeim tíma ekki haft fjárhagslega burði til þess. Hins vegar var þó ráðist í umfangsmiklar endurbætur á íbúðinni og kom fram í stefnu verktakafyrirtækisins að meðal þess hafi verið að rífa niður vegg á milli eldhúss og stofu, skipta um eldhúsinnréttingu og að rafmagn og hluti vatnslagna hafi verið endurnýjaður. Starfsmenn fyrirtækisins hafi komið að verkinu. Ári eftir að íbúðin var keypt slitu stjúpfaðirinn og móðir konunnar samvistum en endurbótunum hafði áður en kom að því verið lokið.
Konan vildi meina að fleiri en bara stjúpfaðir hennar hefðu komið að verkinu meðal annars faðir hennar og unnusti. Hún hafi talið stjúpföður sinn hafa viljað aðstoða hana með því að sjá um allan kostnað við endurbæturnar svo sem efniskaup og vinnu. Honum hafi verið það fyllilega ljóst að hún réði ekki við þann kostnað. Hann fullyrti hins vegar að þau hefðu samið um greiðslufrest í ljósi þess að íbúðin yrði leigð út.
Vorið 2023 sendi maðurinn þá fyrrum stjúpdóttur sinni reikning fyrir efniskostnaði og vinnu.
Í rafrænum samskiptum þeirra á milli hafnaði hún kröfunni. Sagði hana of seint fram komna og setta fram í tengslum við fjárskipti hans og móður hennar.
Í ársbyrjun 2024 var send innheimtuviðvörun en lögmaður konunnar hafnaði reikningnum meðal annars á þeim grunni að hann uppfyllti ekki formskilyrði og byggði ekki á vinnuseðlum sem teknir hefðu verið saman jafnóðum heldur einhliða af hálfu stjúpföðurins tveimur árum eftir að verkinu var lokið.
Í stefnu fyrirtækisins kom fram að enginn skriflegur verksamningur hefði verið gerður en vinna hafi átt verkið í tímavinnu. Konan sagði hins vegar stjúpföður sinn aldrei nokkurn tímann hafa gert grein fyrir því að hún yrði krafin um greiðslu enda hefði hún aldrei getað skuldbundið sig samkvæmt slíkum samningi.
Svo fór að konan seldi íbúðina 2023 en hún hafnaði því að samið hefði verið um að við slíkar aðstæður væri tilefni til að borga fyrir endurbæturnar. Sagði hún kröfu fyrrum stjúpföður hennar ekkert hafa með betri fjárhag hennar að gera heldur fjárskipti hans og móður hennar.
Stjúpfaðirinn fullyrti fyrir héraðsdómi að alltaf hafi legið fyrir að konan þyrfti að borga fyrir verkið. Fyrirtækið hafi áður tekið að sér verkefni fyrir vini hans og fjölskyldumeðlimi sem ávallt hafi verið rukkaðir. Starfsmenn fyrirtækisins hefðu fengið greidd laun fyrir verkið. Vorið 2023 hafi hann ákveðið að senda reikninginn þegar hann hafi frétt að íbúðin væri komin á sölu.
Stjúpfaðirinn sagði þó fyrir dómi að það hefði ekki verið rætt mikið þeirra á milli að rukkað yrði fyrir verkið og hann ekki gert henni grein fyrir tímagjaldi eða að greiðslufrestur yrði veittur.
Konan þverneitaði að nokkurn tímann hafi verið nefnt að hún þyrfti að borga. Hún hafi ekki ætlað að ráðast í endurbætur á íbúðinni vegna fjárskorts en það hafi verið að frumkvæði stjúpföður hennar að ráðist hafi verið í framkvæmdirnar. Hann hafi aldrei sagt að það væri fyrirtækið sem stæði að þeim heldur hann sem stjúpfaðir hennar.
Móðir konunnar tók undir með henni og sagði þetta hafa verið leið hennar og stjúpföðurins til að hjálpa dóttur hennar með íbúðarkaupin.
Héraðsdómur Suðurlands sagði í sinni niðurstöðu að í ljósi þess að verkið var unnið 2021 en reikningur sendur 2023 yrði ekki annað séð en að en að fyrirætlanir um að krefjast endurgjalds fyrir endurbæturnar á íbúðinni hafi fyrst verið nefndar við móðurina þegar ágreiningur var kominn upp í fjárskiptum hennar og stjúpföðurins við skilnað þeirra.
Gögn málsins renni stoðum undir framburð konunnar og móður hennar og er þar vísað til tölvupósts frá 2022. Þar sé því velt upp hvort senda eigi reikning. Vísar héraðsdómur einnig í skilaboð stjúpföðurins til móðurinnar um að hann hafi viljað gefa stjúpdóttur sinni þetta en móðirin hafi séð til þess að það væri ekki hægt. Í greinargerð vegna skilnaðarins hafi hann síðan tiltekið verkið við endurbæturnar á íbúðinni.
Það hafi ekki tekist að sanna að gerður hafi verið lögmætur samningur milli fyrirtækisins og konunnar. Við blasi að reikningurinn hafi verið sendur tveimur árum eftir að verkinu var lokið, í beinu samhengi við deilur móður konunnar og stjúpföðurins um fjárskipti við skilnað þeirra. Samtímagögn og framburðir fyrir dómi skjóti ekki stoðum undir að konan hafi samþykkt að fyrirtækið tæki verkið að sér og að hún myndi borga fyrir það.
Landsréttur tekur fyllilega undir þetta og segir ekkert í gögnum málsins styðja málatilbúnað fyrirtækisins.
Ljóst er því að konan þarf ekki að greiða fyrirtæki fyrrverandi stjúpföður síns fyrir endurbæturnar á íbúðinni.
