Elliði Vignisson bæjarstjóri í Ölfus hrósar Ara Edwald, sem verður leiðtogi Miðflokksins í borgarstjórnarkosningum í vor, fyrir að mæta í viðtöl og svara spurningum af hvaða toga sem er. Spyr Elliði jafnframt hvað aðrir stjórnmálamenn sem skorast undan viðtölum við suma fjölmiðla hafi að fela.

„Það er orðið tískufyrirbæri í stjórnmálum að velja sér fjölmiðla til að ræða við eins og veitingastað. Ekki kemur til greina annað en það sem þeim langar í og helst með þjóni sem kinkar kolli og brosir. Jafnvel leiðtogar ríkisstjórnar sýna þá lítilsvirðingu að hafna ákveðnum fjölmiðlum og fjölmiðlafólki um viðtal. Harðast hefur kveðið að þegar kemur að ótta ríkisstjórnarflokkanna við Stefán Einar Stefánsson í Spursmálum.“ 

Segir Elliði í pistli sínum að á mánudag hafi stigið fram frambjóðandi sem hafi farið aðra leið og vísar hann þar til Ara og segir hann hafa mætt óhikað í viðtöl og svarað spurningum.

„Gilti þar einu hvort um var að ræða spurningar sem sneru að stjórnmálum eða málum sem gengu nærri persónu hans. Allir fjölmiðlar sátu við sama borð og höfðu sama aðgengi.  Ari óttaðist hvorki RÚV, Sýn, Morgunblaðið eða hlaðvarpsþætti. Hann svaraði spurningum af hreinskilni og óttaleysi. Það er virðingarvert.

Jürgen Habermas, einn áhrifamesti samtímaheimspekingur um lýðræði og opinbera umræðu, myndi fagna slíku. Hann hefur bent á að lýðræði lifir ekki á kosningadegi einum saman heldur í stöðugri, opinberri rökræðu. Vald sem velur sér aðeins mjúkar spurningar er að hans mati vald sem hefur slitið sig frá réttmæti. Það vill stjórna ímynd, ekki svara. Slíkt vald er í besta falli aumt, í versta falli skaðlegt.“

Elliði bendir á að fjölmiðlar eiga ekki að vera klappstýrur, þeir eiga að vera beittir.

„Þegar stjórnmálamaður forðast gagnrýnin viðtöl er hann ekki að vernda sig, hann er að rýra umræðuna, veikja aðhaldið og sýna kjósendum fyrirlitningu. Veita þeim falsmynd á borð við gervigreindarmyndina sem fylgir þessari grein. Draga upp veruleika sem aldrei hefur gerst.

Þetta snýst ekki um dónaskap eða vanvirðingu. Þetta snýst um það hvort við viljum stjórnmál sem þola mótbárur. Lýðræði án ágreinings er ekki friðsælt; það er dautt. Og ef vald þolir ekki spurningar, hver er þá sannleikurinn. Er hægt að treysta slíku stjórnmálafólki?“