Þorbjörg Þorvaldsdóttir bæjarfulltrúi í Garðabæ hættir sem samskipta- og kynningarstjóri Samtakanna ´78 um áramótin eftir að hafa gegnt starfinu frá því í apríl 2023. Áður var hún formaður samtakanna en hætti því starfi árið 2022.

Segir Þorbjörg að þegar hún hætti sem formaður hafi hún haldið að sögu sinni hjá félaginu væri lokið.

„Ég grenjaði á aðalfundi, tók við blómvendi, tilkynnti um framboð í bæjarstjórn og leið algjörlega eins og ég væri að loka kafla í mínu lífi. Það reyndist síðan ekki alls kostar rétt. Ári síðar var ég fengin til þess að koma aftur til starfa hjá Samtökunum ‘78, í þetta skipti í launað starf, með það opna hlutverk að vinna markvisst gegn auknum fordómum og andúð í garð hinsegin fólks á Íslandi.

Síðastliðin ár hef ég gert mitt allra besta til þess að standa undir því trausti sem mér var sýnt með þessari ráðningu og ég viðurkenni að það er frekar skrítið að standa á þessum tímamótum, aftur, en um áramótin kveð ég starf mitt hjá Samtökunum ‘78.“ 

Segir Þorbjörg í færslu sinni að hún finni að það er kominn tími á breytingar hjá sér.

„Mér finnst alltaf gott að hugsa um mannréttindabaráttu sem risavaxinn klett sem þarf að færa. Það er nánast ómögulegt að færa hann einn síns liðs, en saman getum við komið honum langan veg. Verkefnið er risastórt og endalaust og við höfum öll hlutverki að gegna, en það að eiga öflugt félag eins og Samtökin ‘78 er og verður ómetanlegt fyrir okkur öll sem erum hinsegin á Íslandi – sérstaklega þegar andstæðingar réttinda okkar hafa tekið sér stöðu við klettinn og ýta á móti af alefli.“ 

Segist hún þakklát Samtökunum ‘78 og fólkinu innan þeirra fyrir allan stuðninginn, vináttuna og gleðina – þá og nú. Erfiðleikana og þroskann. Tækifærin og sigrana. Segir hún það hafa verið ómetanlegt að fá að leiða félagið á sínum tíma og það verið ómetanleg reynsla fyrir hana undanfarin tæp þrjú ár að fá að vinna beint að sínum hjartans málum á skrifstofunni.

„Ég er svo stolt af öllu því sem við höfum áorkað. Það er ennþá óvíst hvað tekur við hjá mér (umfram áframhaldandi bæjarpólitík), en ég hlakka til að komast að því. Lífið leiðir mann víst bara einhvern veginn áfram.“