Kelly Higgins átti ekki auðvelda æsku, ekki frekar en önnur börn sem alast upp hjá móður sem tilbiður skrattann og er tilbúin að drepa í hans nafni. Kelly segir í samtali við DailyMail að árið 1992 muni aldrei líða henni úr minni. Hún muni aldrei gleyma því hvernig hún missti einu manneskjuna sem hafði sýnt henni hlýju – 16 ára barnfóstruna hennar Suzanne Capper.
Móðir Kelly er Bernadette McNeilly. Bernadette trúði á skrattann sjálfan og elskaði fátt meira en hryllingsmyndir. Hún hafði sérstakt dálæti á hryllingsmyndunum um morðingjabrúðuna Chucky en myndin átti eftir að koma við sögu í sviplegum örlögum Suzanne.
„Suzanne er mín eina góða minning. Þegar ég varð fyrir barsmíðum þá gaf hún mér knús. Einu sinni kom hún með brauðhleif handa mér. Hún var ljósið í myrkrinu sem ríkti í þessu húsi.“
Í desember árið 1992 sótti Suzanne Kelly, þá sjö ára, í skólann. Hún kom henni heim og vinkaði henni bless. Þetta var í seinasta sinn sem Kelly sá barnfóstru sína á lífi. Þegar hún heyrði öskur á heimili sínu um kvöldið hvarflaði ekki að henni að þetta væri hennar ástkæra barnfóstra sem veinaði á meðan Bernadette og skrattadýrkandi félagar hennar rökuðu af henni hárið, börðu hana og læstu svo inn í skáp.
„Skýrasta minningin mín er að heyra hana klóra í veggina en svo færðu þau hana í annað hús og þá gat ég ekki heyrt í henni.“
Suzanne var beitt hrottalegum pyntingum. Hún var bundin við rúm, tennurnar dregnar úr henni með töng og loks var henni hent í jörðina eins og hún væri rusl, svo var hún brennd til dauða.
Á meðan var hinni 7 ára gömlu Kelly falið að þrífa herbergið þar sem Suzanne hafði verið haldið.
Þegar Bernadette var sakfelld, ásamt samverkamönnum, tók dómarinn fram að þarna hefði verið um að ræða eins hrottalegt morð og hægt væri að ímynda sér. Kelly segir að það versta við þetta allt sé ástæðan fyrir því að Suzanne hlaut þessi örlög, en það var vegna þess að Bernadetta taldi að barnfóstran hefði stolið kápu af sér.
„Ég á engar góðar minningar af Bernadette. Ég var beitt líkamlegu, andlegu og kynferðislegu ofbeldi af [af meðlimi úr gengi Bernadette] en ég hef alltaf staðið í þeirri trú að það hafi verið að undirlagi móður minnar.“
Móðir hennar hafði snemma byrjað að beita dóttur sína ofbeldi sem færðist svo í aukana þegar hún eignaðist vinkonu, Jean Powell, og flutti inn til hennar og barna hennar þriggja. Bernadette átti þá í ástarsambandi við mann að nafni Anthony Dudson. Við hópinn bættist svo Jeffrey Leigh sem kom á heimilið til að neyta fíkniefna. Allt fullorðna fólkið á svæðinu var í virkri neyslu og lét Kelly upplifa helvíti á jörðu. Fullorðna fólkið lék sér að því að pynta hana, svo sem með því að láta hana standa á einum fæti eins lengi og hún gat og svo berja hana sér til skemmtunar.
„Hlátrasköllin á meðan á þessu stóð voru virkilega furðuleg – þetta var hrein og tær illska. Þau höfðu gaman af þessu.“
Kelly rifjar upp að einn daginn hafi fullorðna fólkið komið með svan inn á heimilið. Þau krotuðu satanísk merki á svaninn og afhöfðuðu hann svo fyrir framan litlu stúlkuna.
„Þegar maður sker hausinn af dýri þá heldur líkami þess áfram að hreyfa sig. Það var blóð úti um allt. Ég var öskrandi. Svanurinn hljóp áfram um hauslaus. Þau létu mig halda úti höndunum á kvöldin og börðu þær með reglustiku. Mér var hent öskrandi og grátandi inn í herbergi. Ég man að ég var alltaf svöng, alltaf að svelta.“
Suzanne var aðeins 16 ára þegar hún fór að gæta barnanna á heimilinu. Hún var í viðkvæmri stöðu og hafði verið í fósturkerfinu áður en hún flutti inn til stjúpföður síns. Hún var einmana og sætti sig því við ofbeldisfulla hegðun frá Bernadetta og vinkonu hennar, Jean. Hún hélt þær væru vinkonur sínar þrátt fyrir allt.
En eftir að Bernadette varð sannfærð um að Suzanne hefði tekið kápuna í leyfisleysi þá var skrattinn laus. Bernadetta og vinir hennar lokkuðu Suzanne inn á heimilið með því að ljúga því að þar væri drengur sem hún var skotinn í. Þegar hún kom var hún rifin úr fötunum, höfuð hennar rakað og svo var hún barin með spýtum og belti. Hún var svo læst inni í skáp næturlangt. Bernadetta og félagar áttuðu sig svo á því að börnin á heimilinu gátu heyrt öskrin og ákváðu þá að færa hana í annað hús þar sem pyntingarnar héldu áfram.
Suzanne var sprautuð með fíkniefnum, augu hennar brennd með sígarettum, tvær tennur dregnar úr henni með töngum, henni var hent ofan í bað sem hafði verið fyllt með sótthreinsiefni og svo var húð hennar rispuð með útikúst. Pyntingarnar voru líka andlegar og fólust meðal annars í því að Bernadetta spilaði raftónlist þar sem mátti heyra rödd brúðunnar Chucky og eins mun hún hafa vitnað í myndina á meðan hún stakk nál í hendur barnfóstrunnar til að sprauta hana með örvandi efnum. Suzanne var haldið í átta daga áður en hópurinn ákvað að losa sig við hana fyrir fullt og allt.
Barnfóstrunni ungu var dröslað bundinni inn í bíl, í nærbuxum einum fata. Svo óku Bernadetta, Jean og Anthony með hana í kjarr nærri Stockport þar sem þau fleygðu henni á jörðina, helltu yfir hana bensíni og kveiktu í henni. Á meðan Suzanne brann ók hópurinn á brott syngjandi lagið Disco Inferno – Burn, baby, burn.
Suzanne var þó ekki tilbúin að deyja. Þrátt fyrir að hafa hlotið brunasár á 80 prósent líkamans tókst henni að drösla sér upp á veginn þar sem hún staulaðist áfram um 400 metra í leit að hjálp, sem hún svo fann. Henni var komið á sjúkrahús þar sem hún gat sagt til gerenda sinna áður en hún féll í dá og lést svo af sárum sínum.
Bernadette og félagar voru handteknir. Kelly segist muna vel þegar lögreglan kom.
„Ég mátti ekki fara í skólann þann daginn. Ég man það svo skýrt því ég grét og grátbað um að fá að fara í skólann. Ég vildi komast í skólann því þar fékk ég að borða. Svo heyrði ég hljóðin í lögreglunni og hljóp niður í forstofu. Ég öskraði eftir mömmu – því sama hversu mikill hrotti foreldri þitt er þá er hún samt enn mamma manns.“
Kelly man svo eftir að hafa veifað móður sinni á meðan lögreglubíllinn brunaði burt. Kelly var þá send til föður síns, en hann glímdi líka við fíknisjúkdóm og treysti sér ekki til að ala hana upp. Hún endaði því í fósturkerfinu. Fósturforeldrar hennar voru allir af vilja gerðir en það var ekki auðvelt að taka við ungri stúlku með jafn flókin áföll á bakinu. Kelly segir að þrátt fyrir að hún hafi ekkert viljað af móður sinni vita hafi hún verið þvinguð til að heimsækja Bernadetta í fangelsið. Kelly var ekki sagt hvað móðir hennar hafði nákvæmlega gert. Hún vissi að móðir hennar hefði banað ungri stúlku en komst ekki að því fyrr en mörgum árum síðar að stúlkan hafði verið Suzanne, hennar ástkæra barnfóstra. Eftir að hún frétti það hringdi hún í móður sína og sagðist aldrei ætla að tala við hana aftur. Kelly hefur staðið við loforðið.
„Börn ættu ekki að vera þvinguð til að heimsækja foreldra sem hafa beitt þau ofbeldi,“ segir Kelly sem telur að foreldrarétturinn sé of sterkur í Bretlandi þegar hann gengur frammi fyrir rétti barnsins. Móðir Kelly er frjáls kona í dag en Kelly gagnrýnir að hún, sem þolandi móður sinnar, fái ekki að vita hvað hún kalli sig og hvar hún heldur sig.
„Mér var misþyrmt af illri móður minni en það er enga vernd fyrir mig að fá. Ég má ekki einu sinni vita hvar hún er niðurkomin. Ég má ekki tala um nafnbreytingu hennar – bara það sem ég get sjálf komist að í gegnum fjölmiðla. Ég er eins mikið í lagi og hægt er. En það er erfitt að lifa lífinu syrgjandi móður sem maður aldrei átti.“
