Hrottalegt mál er nú tekið fyrir hjá dómstólum í Kanada en tvær konur hafa verið sakaðar um að hafa banað fóstursyni sínum. Hjónin Becky Hamber og Brandy Cooney tóku tvo bræður í fóstur árið 2017. Fimm árum síðar var eldri drengurinn látinn, aðeins 12 ára að aldri, og þrátt fyrir að hálfur áratugur væri liðinn þá hafði drengurinn ekkert þyngst í fóstrinu. Hann var í raun léttari en hann var þegar hann var sex ára eða um 22 kíló.

Fósturmæðurnar neita sök, en þær hafa verið ákærðar fyrir morð, frelsissviptingu, ofbeldi og fyrir grófa vanrækslu.

Málsvörn kvennanna hefur vakið athygli en þær vilja meina að þær hafi ekki viljað börnunum illt. Drengirnir hafi verið erfiðir og hafi þær því þurft að grípa til örþrifaráða. Meðal annars munu þær hafa læst þá inni, klætt í blautbúning og notað plastfestingar svo þeir gætu ekki klætt sig úr, þvingað þá til að vera með íshokkíhjálma svo þeir gætu ekki barið hausnum utan í hluti og eins komu þær fyrir tjaldi yfir rúmum þeirra.

Drengurinn fannst meðvitundarlaus á heimilinu í desember 2022 þar sem hann hafði verið læstur í kjallaranum. Hann var eins og áður segir verulega vannærður og auk þess rennandi blautur og allur út í gubbi. Hann var svo úrskurðaður látinn á sjúkrahúsi. Ekki er á hreinu hvers vegna hann lést en læknar telja að líklega hafi hjarta hans gefið sig út af vannæringu eða þá að hann hafi látist úr ofkælingu.

Ákæruvaldið hefur sýnt skilaboð sem hjónin sendu sín á milli á meðan drengirnir voru í fóstri hjá þeim. Þar kalla þær eldri strákinn ljótum nöfnum.

Fósturmæðurnar segjast hafa verið í góðri trú um að reglur þeirra og framkoma í garð drengjanna væri að gagnast þeim. Þeir hafi verið erfiðir og þurft skýran ramma og mikinn aga. Þær segjast hafa elskað drengina og stefnt á að ættleiða þá. Þær segjast þó sjá eftir því að hafa talað niðrandi um þá í skilaboðum sín á milli.

Það sem er mest ógnvekjandi við málið er að barnavernd var meðvituð um sumar uppeldisaðferðir hjónanna en gerðu þó ekkert til að stöðva þær.

Talið er að drengirnir hafi verið læstir inni í herbergjum sínum í allt að 18 klukkustundir á dag. Þeir voru báðir með sérherbergi og hittu hvorn annan því lítið árið áður en eldri drengurinn lést. Þeir þurftu að fara inn í herbergin sín klukkan sex á kvöldin og var aðeins hleypt út einu sinni til að komast á klósettið. Ef þeir gerðu eitthvað af sér þá var þeim refsað, til dæmis með því að þurfa að gera svokallaðar burpees-æfingar. Burpee er krefjandi æfing þar sem allur líkaminn er virkaður. Æfingin er blanda af hnébeygju, planka, armbeygju og hoppi. Hjónin voru meðvituð um að burpees þykir ekki eftirsótt æfing. Ein jólin, þegar drengirnir voru 8 og 10 ára sendi Cooney skilaboð til eiginkonu sinnar:

„Gangi þeim vel að finna út hvernig þeir gera burpees í sturtunni næst þegar þeir væla yfir því að fá aldrei að borða.“

Eins þykir ógnvekjandi að tveimur dögum áður en drengurinn lést var tölvan á heimilinu notuð til að gúggla eftirfarandi: ég hata barnið mitt og „ég elska ekki ættleitt barn mitt.“