Árni Stefán Árnason dýraverndarlögfræðingur segir að stundum sé ekki heil brú í starfsháttum lögreglunnar og birtir hann nokkur dæmi máli sínu til stuðnings.

Árni skrifaði athyglisverða grein á vef Vísis í morgun þar sem hann nefndi þrjú dæmi um aðkomu lögreglu að mismunandi málum sem hann þekkir til.

Í byrjun greinarinnar hrósar hann að vísu lögreglunni og segir að lögreglumenn gæti samborgara sinna af samviskusemi og séu því miður ómissandi. „En þeir eru auðvitað jafn misjafnir og þeir eru margir og ekki öfundsverðir í þessu kolruglaða samfélagi sem ég tel Ísland orðið.“

20 milljóna Land Cruiser

Hann segir svo að nýlega hafi vinur hans lent í því að 20 milljóna króna Land Cruiser-bifreið hans var stolið.

„Hann hringdi í lögregluna og bjóst auðvitað við að hún kæmi á vettvang til skýrslutöku og svo eftirfarar,” segir Árni og bætir við að sést hafi til bifreiðarinnar og augljóst hver þjófurinn væri.

„Nei, viðmótið var frekja, óhjálpsemi og hrein ólund. Hann yrði að koma á næstu lögreglustöð, fótgangandi, með flensu í skítakulda til þess að gefa skýrslu. Hvurslags dónaskapur er þetta kæri dómsmálaráðherra?“

Gómaður í Bónus

Hann lýsir svo enn frekari raunum þessa sama vinar síns í verslun Bónus í Hafnarfirði. Árni segir:

„Honum láðist að fjarlægja sælgætisumbúðir úr körfunni en hann tók eftir þeim. Á síma hélt hann í hægri hendi og tók nokkrar vörur með þeirri vinstri. Í kæli teygði hann sig eftir sviðasultu, pakkaði henni óvart ásamt símanum í vinstri hendi og stakk í úlpuvasa sinn. Vinur minn var í nokkurri geðshræringu þessa stundina á leið á bráðamóttöku LHS eftir að hundur hafði bitið hann til blóðs.“

Árni segir að vinurinn, sem hann tekur fram að er með hreint sakavottorð, hafi síðan ekið kerrunni um verslunina og framkvæmt innkaup upp á um 20 þúsund krónur. „Við kassann tekur hann upp símann, gleymir sultunni, greiðir og ætlar að ganga út þegar hann er stöðvaður af öryggisverði, eðlilega, hann hafði séð vin minn stinga sultunni í vasann.“

Árni segir að „illa fyrir kallaður“ verslunarstjóri hafi komið að málinu og fundur verið haldinn í starfsmannaherbergi. „Vinur minn bauðst auðvitað strax til að greiða fyrir þessa þunnu sviðasultusneið, en nei, þetta skildi fara rétta leið í réttarríkinu.“

Þá segir Árni að þjófnaður á kremkexi hafi einnig verið borinn upp á vin hans, en umbúðir af því voru í innkaupakörfunni. Segir hann að þrír lögreglumenn hafi komið á svæðið, tekið skýrslu og leyft vini hans að fara en alls tók þetta um sextíu mínútur.

Grunaður um þjófnað á ketti

Árni nefnir svo þriðja dæmið um annan vin hans sem einnig er búsettur í Hafnarfirði sem tilkynntur var til lögreglu vegna þjófnaðar á ketti. Vinurinn hafði saknað kattarins í fleiri mánuði þegar hann sá hann í nágrenni klausturs í Hafnarfirði. Íbúar klaustursins tilkynntu hin meinta þjófnað til lögreglu og varð úr að lögreglumenn komu á svæðið. Til að stofna ekki til frekari ófriðar segir Árni að vinurinn hafi afhent lögreglu köttinn.

Grein sína endar Árni Stefán á þessum orðum:

„Samantekt og kjarni málsins: lögreglan sinnir ekki þjófnaði á rándýru ökutæki en sendir þrjá lögreglumenn til yfirheyrslu og skýrslutöku í Bónus, vegna meints þjófnaðar á 1000 króna sviðasultu og tvo lögreglumenn vegna meintrar en ósannrar gripdeildar á ketti.

Kæri dómsmálaráðherra, það er stundum ekki heil brú í starfsháttum undirmanna þinna á þessu sviði, forgangsröðun og áherslur óskiljanlegar. Þetta eru ekki einu tilvikin sem mér er kunnugt um.“