Karlmaður var þann 5. febrúar dæmdur í tveggja og hálfs árs fangelsi fyrir hrottleg brot gegn bróðurdóttur sinni þegar hún var á aldrinum 2-5 ára. Eins var hann sakfelldur fyrir vörslur á barnaníðsefni. Dómurinn féll í Héraðsdómi Reykjavíkur.
Maðurinn var ákærður fyrir nauðgun, kynferðisbrot gegn barni og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa í ótilgreindan fjölda skipta, frá árinu 2020 fram til ársins 2023, misnotað freklega yfirburðarstöðu sína gagnvart brotaþola, traust hennar og trúnað sem föðurbróðir hennar, á heimili þar sem hún bjó með honum aðra hverja helgi, þegar hún naut umgengni við föður sinn, og endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað heilsu og velferð hennar með því að snerta kynfæri hennar með fingrum sínum og hafa við hana önnur kynferðismök en samræmi með því að setja fingur inn í leggöng hennar, en brotaþoli var þá tveggja til fimm ára gömul.
Rannsókn málsins hófst sumarið 2023 eftir að beiðni barst til lögreglu frá Barnaverndarþjónustu Kópavogs. Barnavernd hafði þá fengið tilkynningu frá móður brotaþola eftir samtal sem stúlkan átti við stjúpföður sinn, en þar sagði hún föðurbróður sinn hafa snert á sér kynfærin.
Foreldrar stúlkunnar voru skilin og fóru með sameiginlega forsjá stúlkunnar og systur hennar. Systurnar voru í umgengni við föður aðra hverja helgi og fór umgengni fram á heimili föðurömmunnar þar sem faðir stúlknanna og bróðir hans voru búsettir. Áhyggjur höfðu áður vaknað um að stúlkan hefði orðið fyrir kynferðisbroti. Móðirin hafði tilkynnt grun um kynferðisbrot áður vegna þrálátra þvagfærasýkinga hjá stúlkunni og eins hafði atvik komið upp í leikskólanum þar sem stúlkan sýndi leikföng í kynferðislegum athöfnum og sagðist hafa „borðað typpi“. Rætt var við stúlkuna í Barnahúsi árið 2022 en í framhaldinu var ákveðið að loka málinu.
Eftir að lögregla hóf rannsókn var föðurbróðirinn handtekinn og húsleit framkvæmd. Þar fundust meðal annars sex fartölvur og á sumum þeirra mátti finna barnaníðsefni sem og á USB-lykli. Að sögn lögreglu var um að ræða efni sem sýndi misnotkun barna á aldrinum 2–10 ára og þá einkum þeirra í yngsta aldurshópnum.
Föðurbróðirinn neitaði sök í málinu, en fram kom að hann glímir við geðræn veikindi. Hann greindist árið 2018 með geðklofasjúkdóm og var í eftirliti á Laugarási í fimm ár. Þaðan útskrifaðist hann að eigin ósk árið 2021 og var þá byrjaður í lyfjameðferð sem gekk vel. Hann sótti það svo stíft að minnka lyfjainntöku og hætti loks að taka inn lyf þvert á ráðleggingar meðferðarteymis. Matsmaður taldi þó ólíklegt að sjúkdómurinn ætti þátt í þeim brotum sem föðurbróðurnum væri gert að sök að hafa framið, þó að ekki væri hægt að útiloka það. Hann væri sakhæfur, áttaði sig á muninum á réttu og röngu og ekkert sem benti til þess að refsing gæti ekki borið árangur. Ekki væri hægt að fullyrða út frá klínískum viðtölum og sjúkrasögu að föðurbróðirinn sé með barnagirnd en matsmaður tók fram að ef hann yrði sakfelldur þá uppfyllti hann þar með greiningarskilmerki fyrir barnahneigð.
Dómari taldi að framburður stúlkunnar væri mjög trúverðugur. Hún lýsti hlutum sem börn ættu ekki að geta lýst án þess að hafa upplifað sjálf. Hún hefði í viðtölum verið einlæg og skýr og ekkert sem benti til þess að hún ýki. Ákærði aftur á móti þótti ekki trúverðugur. Framburður hans var á reiki og eins hafi hann borið rangt um sum atriði, mögulega til að afvegaleiða lögreglu. Föðurbróðirinn hefði ekki gengist við brotunum en þó rætt við systur sína eftir að málið komst upp og í því samtali gefið til kynna að hann teldi það skyldu fjölskyldumeðlima að kenna börnum kynferðislega hluti, það væri hluti af uppeldi barna.
Föðurbróðirinn var því sakfelldur og þótti ekki eiga sér nokkrar málsbætur. Hann þarf því að sæta tveggja og hálfs árs fangelsisvist og greiða stúlkunni 1,5 milljón í miskabætur. Fram kom í dóminum að frá því að föðurbróðirinn var handtekinn hafi stúlkan glímt við minni kvíða, borðað betur og er nú hætt að fá þvagfærasýkingar.
