„Mér finnst áhugavert hversu oft við förum beint í manninn þegar við erum ósammála. Ekki í málefnið. Ekki að reyna að skilja hvers vegna viðkomandi komst að annarri niðurstöðu en við. Við erum, því miður, oft á tíðum vanhæf að vera ósammála hvort öðru. Það er sérstaklega áberandi í athugasemdum á samfélagsmiðlum þessa dagana.“
Þetta segir Guðrún Tinna Ólafsdóttir viðskiptafræðingur í áhugaverðri grein á Vísi í dag en þar ræðir hún samfélagsumræðuna, þá sérstaklega á samfélagsmiðlum, nú í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslunnar um aðildarviðræður Íslands við Evrópusambandið 29. ágúst.
Spyr hún spurningarinnar: „Hann er helvítis fokking hálfviti fyrst hann er ekki sammála mér. Eða er ég kannski fávitinn?”
Guðrún Tinna rifjar upp setu sína í ýmsum framkvæmdastjórnum og stjórnum fyrirtækja í gegnum árum, þar hefur hún fengið að vinna með hefur hæfni til að setja fram ólíkar skoðanir og takast á um stefnu og ákvarðanir.
„aðra sterka einstaklinga um að ,,mín leið” sé sú rétta. Og ekki síður erfitt að viðurkenna að leið einhvers annars sé einfaldlega betri,“ segir hún.
„Ég hef líka upplifað hið gagnstæða. Menningu þar sem ekki var raunverulegt rými fyrir uppbyggileg skoðanaskipti. Þar sem fólk lærði smám saman að það væri einfaldara að þegja.“
Nefnir hún sem dæmi atvinnurekenda sem ætlar sér að ráða inn stjórnenda, annar umsækjandinn fer í árásarham og afgreiðir mótrök sem vitleysu, hinn færir rök fyrir skoðun sinni og er tilbúinn að endurmeta afstöðu sína ef betri rök koma fram.
„Ég á eiginmann sem er ekki alltaf sammála mér, því miður finnst mér stundum. Honum finnst t.d. Hrís betra, þegar ég vel Nóa Kropp. Hann vill sofa út um helgar þegar ég vil taka golfhring í sólarupprás. Og hann deilir ekki sömu skoðun og ég á ESB,“ segir Guðrún Tinna, má þess geta að eiginmaður hennar er Karl Pétur Jónsson, fyrrum bæjarfulltrúi Viðreisnar, og faðir hennar er Ólafur Ragnar Grímsson, fyrrum forseti Íslands.
„Lífsgildi okkar eru hins vegar þau sömu. Ástin og metnaðurinn fyrir börnunum okkar, fjölskyldu og vinum er sameiginlegur. Við erum einfaldlega stundum með ólíkar hugmyndir um leiðina að markmiðum okkar og lífsýn.“
Hún segir að í þessari umræðu eigi fólk að takast á, spyrja erfiðra spurninga og þróa hæfnina að vera ósammála. „En við eigum ekki að þurfa að gera lítið úr manneskjunni sem stendur fyrir hinni skoðuninni. Það er auðvelt að rífast við einfaldaða og jafnvel afbakaða útgáfu af skoðun annars manns. Og enn auðveldara að gera það í athugasemdum á samfélagsmiðlum. Og ennþá auðveldara að ráðast beint á einstaklinginn ef hæfnin til að ræða um málefnið er lítil sem engin.“
