Fjölmiðlamaðurinn og sósíalistinn Gunnar Smári Egilsson greindi á dögunum frá glímu sinni við alvarleg veikindi en um var að ræða blóðtappa á nokkrum stöðum í líkamanum sem rændi hann orku og þreki. Hann hefur síðan legið á sjúkrahúsi að takast á við þessa áskorun og styttir sér stundir með því að skrifa reglulega færslur á samfélagsmiðla.
Í morgun birti Gunnar Smári hjartnæm minningarorð um eldri herbergisfélaga sem hann kynntist lítillega en sá dó í gær eftir glímu við erfið veikindi.
„Herbergisfélagi minn sagði þegar ég kom á deildina að ég myndi ná mér fljótt, ég væri svo ungur. Hann myndi hins vegar ekki útskrifast sjálfur. Og það var rétt hjá honum, hann dó í gær á stofunni okkar, hafði þó ekki verið mikið öðruvísi þann daginn. Það er svo þunn filman sem skilur líf og dauða. Ég sagði honum að ég ætlaði í gönguna mína fram og til baka eftir spítalaganginum og hann horfði á mig mildum svip, var fallegur og hlýr maður. Og dó fáeinum mínútum síðar. Dætur hans komu á deildina þegar hann var dáinn, mig langaði að segja þeim hvað stutt kynni mín af föður þeirra hefðu verið góð og falleg en ég kom mér ekki til þess, sorgin býr til gjá sem ég kann ekki að stökkva yfir. Ég hugsaði að þarna hefðu litlar stúlkur misst föður sinn, eins og þegar mamma dó og ég fann að það var litli drengurinn inn í mér sem var að missa mömmu sína, ekki gamli maðurinn sem ég var orðinn. Þess vegna var það svo sárt,“ skrifar Gunnar Smári.
Hann segir svo að dóttir hans hafi verið í heimsókn og bent honum á að vera ekki að skipta sér af öðru fólki því nóg gera hann af því samt.
„ Ég skrifa þetta því hér út í tómið. Þegar lífið er veikt er það líka fallegt, í litlu lífi kjarnast oft stór sannindi. En stundum bægir óttinn þeim frá og við sjáum ekkert, verðum skelfd. Það átti ekki við um herbergisfélaga minn,“ skrifar fjölmiðlamaðurinn.
