Sigurjón Þórðarson, þingmaður Flokks fólksins, sakar Heiðrúnu Lind Marteinsdóttur, framkvæmdastjóra SFS, um að setja á sig geislabaug og reyna að færa umræðuna frá vafasamri milliverðlagningu útvegsfyrirtækja í samþættri vinnslu og veiðum.

„Framkvæmdastjóri SFS setur á sig geislabaug og er nánast heilagri en páfinn í grein þar sem hún mælir gegn því að rýmka til fyrir takmörkuðum strandveiðum,“ segir Sigurjón í grein á Vísi sem ber yfirskriftina „SFS skuldar“. „Það er nánast allt í hættu að mati framkvæmdastjórans m.a. þorskstofninn, umhverfisvottunin og má geta sér til að veiðar handfærabáta gætu jafnvel komið í veg fyrir sölu á erlendum mörkuðum eftir lestur greinarinnar „Aukið við sóun með einhverjum ráðum“.“

Segir Sigurjón að þegar betur sé að gáð sé þessi málflutningur Heiðrúnar Lindar rammfalskur. Stjórnarmenn SFS hafi farið fram á sveigjanleika fyrir sig og ekki gert athugasemdir við heimild til að flytja tugi þúsunda af veiðiheimildum í þorski á milli fiskveiðiára. Þeir hafi heldur ekki mælt gegn heimild til að landa þúsundum tonna af þorski utan kvóta í Verkefnasjóð sjávarútvegsins. Sama eigi við um að gefna séu veiðiheimildir upp á 4 þúsund tonn í djúpkarfa þrátt fyrir að Hafró hafi lagt til veiðibann.

„Má vera að framkvæmdastjóri SFS sé að reyna færa umræðuna frá vafasamri milliverðlagningu fyrirtækja í samþættri vinnslu og veiðum og að strandveiðum?“ spyr Sigurjón og beinir kastljósinu á gríðarlegan verðmun. „Það sem SFS skuldar þjóðinni skýringar á nú, er hvers vegna dæmi eru um að fyrirtæki innan SFS greiði aðeins 74 kr/kg fyrir makríl þegar ljóst er að nákvæmlega sami makríll er verðlagður á 270 kr/kg í Færeyjum? Hafnargjöld og laun sjómanna miðast við verðmæti aflans og því lítur flest út fyrir að það sé ekki aðeins verið að hlunnfara sjómenn heldur einnig sjávarútvegssveitarfélögin.“