Á stríðsárunum og langt fram á sjöunda áratug síðustu aldar voru reknar vöggustofur í Reykjavík, fyrir ungbörn einstæðra mæðra sem gátu ekki séð um þau. Gífurleg tilfinningaleg vanræksla á þessum börnum átti sér þar stað, sem helgaðist af ranghugmyndum um þarfir ungbarna. Margir sem dvöldust í frumbernsku á vöggustofum hafa aldrei jafnað sig á því.

Hringbraut sýndi í gær áhrifamikinn þátt þar sem saga vöggustofanna er rakin. Þar er meðal annars rætt við leikhúsmanninn Viðar Eggertsson sem dvaldist á vöggustofu er hann var kornungur.

„Börn sem búa við svona aðstæður sem börnum var búið þarna, þau fara ansi illa út úr því yfirleitt. Þessi gjörsamlega vanræksla á gæsku, tilfinningum og andlegri övrun,“ segir Viðar.

Sæunn Kjartansdóttir sálgreinir hefur skýringar á því hvers vegna farið var svona með börnin. Hún segir að mjög einföld viðhorf hafi verið til barna á þessum tíma, ungbörn voru álitin vera mjög einfaldar verur sem þurfi bara fæði og klæði og þau þurfi að vera hrein. Að þessi ár í lífi þeirra skipti ekki svo miklu máli því þau muni ekki eftir þeim. Það megi alls ekki dekra þau eða spilla þeim með athygli, sérstaklega ekki athygli sem þau biðji sjálf um.

Sæunn segir einnig að fordómar gegn mæðrum þessara barna hafi þarna líka haft áhrif. „Þessar mæður urðu fyrir miklum fordómum og þær voru markvisst smættaðar. Það er ekki hægt að koma svona illa fram við fólk nema að gera það einhvern veginn öðruvísi en okkur hin.“

Þátt Hringbrautar um vöggustofurnar má sjá með því að smella hér.