Þessu tók ég mjög vel og urðum við strax miklar vinkonur og vorum saman öllum stundum. Á þessum tíma átti ég þrjár mjög góðar vinkonur sem voru með mér í bekk og voru búnar að vera vinkonur mínar síðan í 4. og 5. bekk. Það gekk illa að vera allar saman og það fór þannig að ég fjarlægðist gömlu vinkonurnar og var því mest megnis með Söru.
Ég og Sara fórum svo í sama menntaskóla eftir 10.bekk, en hinar þrjár vinkonur mínar fóru saman í annan skóla og urðum við enn minna saman eftir það.
Fyrstu vikuna í menntaskólanum var auglýst busaball, mig langaði að fara á ballið og talaði ég við Söru um hvort við ættum ekki að fara saman á ballið, það svar sem ég fékk frá henni hefur litað líf mitt síðan.
Sara sagði að ég passaði ekki í hópinn og núna langaði hana að verða vinsæl og eignast nýja vini. Þar með lauk því samtali og við töluðum ekki meira saman í langan tíma á eftir og Sara eignaðist nýja vini en eftir sat ég vinalaus.
Menntaskólaárin voru mér afar erfið. Ég fékk upp frá þessu mikinn kvíða og félagsfælni sem ég glími við enn þann dag í dag. Ég eignaðist enga almennilega vini á mínum menntaskólaárum og þegar ég fór í háskóla gekk mér enn illa félagslega. Á endanum kláraði ég ekki mína gráðu í háskólanum því vanlíðan var það mikil og kvíðinn, ég skammaðist mín fyrir að vera svona mikið ein og kveið því að þurfa að finna félaga í hópverkefnum.
Sara hafði samband við mig síðar, meðan við vorum enn í menntaskóla, vegna þess að þá áttum við báðar hund. Sambandið varð aldrei eins enda gat ég ekki treyst henni eftir þessa ömurlegu lífsreynslu.
Í dag erum við kunningjar og hittumst stundum, en þessi reynsla er því miður alltaf ofarlega i huga þegar ég hugsa um hana og hitti hana.
Nokkrum árum eftir að Sara hafði samband aftur við mig ræddi ég þetta við hana, en hún gerði lítið úr þessu sem gerði mína vanlíðan enn verri.
Ástæða þessara skrifa er sú að mig langar að sýna fram á hvað nokkur orð og gjörðir geta haft mikil áhrif.
Ég hef farið til sálfræðings og á lyf vegna þessa en það hefur ekki dugað.
Kveðja ein kvíðin.
