Svarthöfði reynir stundum að skilja hvatir stjórnmálamanna sem takast á hendur vita vonlaus viðfangsefni. Þeir sem láta sér til hugar koma að taka við formennsku í Framsóknarflokknum við núverandi aðstæður hljóta annað hvort að vera glámskyggnir eða haldnir djúpri sjálfseyðingarhvöt. Nema enn leynist hugsjónamenn í flokknum sem er frekar ósennilegt.
Það sem er enn furðulegra er að nú komast færri að en vilja því tveir frambjóðendur keppa um hið vonlausa hlutverk formanns Framsóknar. Í kosningunum fyrir rúmu ári fékk Framsóknarflokkurinn 7,8 prósent atkvæða og tapaði 9,5 prósentustigum frá kosningunum á undan. Þjóðin refsaði þeim flokkum sem héldu úti vinstri stjórn Katrínar Jakobsdóttur með því að úthýsa flokki Katrínar úr íslenskum stjórnmálum, fella átta þingmenn Framsóknar og tryggja Sjálfstæðisflokknum lélegustu kosningu í sögu flokksins sem leiddi til falls formannsins.
Frá því að þetta uppgjör kjósenda við fyrri stjórn fór fram hefur fylgi Framsóknar haldið áfram að falla samkvæmt öllum skoðanakönnunum og er nú komið niður í rúm fimm prósent. Sjálfstæðisflokkurinn er einnig á niðurleið en haldið var að þessir flokkar kæmust ekki mikið neðar í fylgi. Við þessar aðstæður keppast Lilja Alfreðsdóttir og Ingibjörg Isaksen við að fá að taka við sökkvandi skipi Framsóknar. Báðum þessum konum er fullkunnugt um stöðuna. Hvað gengur þeim eiginlega til, hvað rekur fólk áfram til að kasta sér með þessum hætti út í kviksyndið – og leggja aukinheldur á sig harða kosningabaráttu til að fá að fremja pólitískt harakiri?
Til að skilja þetta enn verr er unnt að benda á að í komandi sveitarstjórnarkosningum mun flokkurinn trúlega gjalda annað afhroð. Síðasta skoðanakönnun í Reykjavík sýndi að fylgi flokksins mældist heil 2,5 prósent en það þarf að ná um fjórum prósentustigum til að tryggja kjör borgarfulltrúa. Flokkurinn fékk fjóra menn kjörna síðast en stefnir ótrauður í að fá engan nú. Sama gildir um Kópavog og Hafnarfjörð þar sem Framsókn myndar meirihluta með Sjálfstæðisflokknum í þessum fjölmennu sveitarfélögum. Allt bendir til að á báðum stöðunum muni meirihlutinn falla.
Lilja Alfreðsdóttir hefur verið varaformaður Framsóknar í 10 ár og ráðherra í hinni óvinsælu vinstri stjórn Katrínar í sjö ár. Hún leiddi lista í Reykjavík og var felld. Flokkurinn fékk um fjögur prósent atkvæða í Reykjavík og síðan hefur fylgið verið á niðurleið eins og allar skoðanakannanir sýna. Nú teflir hún sér fram sem „nýjum og ferskum“ stjórnmálamanni með hreinan skjöld. Ekkert vantar upp á húmorinn! Ingibjörg Isaksen hefur setið á þingi fyrir flokkinn í 4 ár og gegnir stöðu formanns þingflokks Framsóknar. Hún er því einnig hluti af þeirri forystu flokksins sem kjósendur hafa hafnað.
Svarthöfði er ekki haldinn sjálfseyðingarhvöt og því lendir hann í miklum vandræðum með að skilja hvað rekur þessar ágætu konur fram á brún hengiflugsins.
