Á dögunum lést úti í Ameríku leik- og söngkonan Connie Francis. Þessi frétt vakti litla athygli enda var Connie orðið gömul kona og flestum gleymd. Mér var þetta áfall enda var Connie fyrsta ástin í mínu lífi. Unglingaherbergið á æskuheimili mínu við Bergstaðastræti var þakið myndum af Connie úr þýska tímaritinu Bravó. Hún vakti mig til nýs dags og var það síðasta sem ég leit augum áður en ég sofnaði.
Tíminn leið og ég flutti að heiman og reyndi að finna hamingjuna annars staðar en í foreldrahúsum. En ég líktist Gretti Ásmundarsyni sem gerði fjölmargar tilraunir til að flytja að heiman en leitaði alltaf aftur í móðurfaðminn. Hann var alltaf jafnvelkominn heim að Bjargi til Ásdísar mömmu sinnar sama hvað hann gerði af sér. Hún fyrirgaf honum allt og sá einungis hið góða í syni sínum. Grettir fékk að sannreyna að meðvirk móðir er gulli betri. Hún greiddi alltaf götu hans og varði hann fyrir sveitarslúðrinu.
Ég átti eftir að koma nokkrum sinnum heim í unglingaherbergið til mömmu eftir misheppnaðar sambúðir, trúlofanir og hjónabönd. Alltaf var jafn gott að komast í skjól til mömmu sem skildi allt og fyrirgaf allt og hitta aftur myndirnar af henni Connie minni Francis uppi á vegg. Þægileg öryggiskennd umlukti mann í gulmálaða hornherberginu þar sem tíminn stóð í stað. Connie Francis brosti til mín ofan af veggjunum ung og sæt sem fyrr. Þegar ég frétti af andláti hennar á dögunum fylltist hugurinn þakklæti. Connie var nefnilega eins og mamma. Hún stóð alltaf með mér þótt á móti blési og heimurinn virtist fullur af ósanngirni. Ef ég mætti ráða vildi ég reisa minnismerki um Ásdísi á Bjargi og minnast þannig allra þeirra góðu kvenna sem aldrei gáfust upp á óþekkum sonum sínum sem oftar en ekki voru fórnarlömb misskilnings og óréttlætis eins og við Grettir.
