Íslendingasögur fjalla mikið um fundi Alþingis að Þingvöllum við Öxará enda gerðust þar helstu viðburðir sögunnar. Milli þingstarfa var staðurinn almennur skemmtistaður og félagsmiðstöð þar sem stofnað var til ótal hjónabanda og oft lá við slagsmálum. Sögurnar lýsa nákvæmlega klæðnaði þingmanna. Gunnar á Hlíðarenda og Hallgerður langbrók voru eins og klippt út úr tískublaði þegar þau hittust í Almannagjá. Sama má segja um Ólaf pá sem var klæddur samkvæmt nýjustu tísku þegar hann bað sér Þorgerðar Egilsdóttur frænku minnar fyrir konu. Þingið var ein samfelld tískusýning þar sem keppt var í glæsimennsku.

Margar aldir eru liðnar en nútímamenn hafa þó reynt að halda í gamlar hefðir. Ætlast er til að þingmannahópurinn sé snyrtilega klæddur. Karlar eiga helst að vera í jakkafötum með slipsi en konur í smekklegum kjólum eða dröktum. Fyrir mörgum árum var forseti þingsins rithöfundur úr alþýðustétt sem varð að fá styrk til fatakaupa svo að hún væri frambærileg í þingveislum. Sumir þingmenn hafa þó reynt að sýna sjálfstæði sitt í verki og klæðast snjáðum gallabuxum og bol að hætti beitarhúsamanna. Einn athyglissjúkur þingmaður gekk á sokkaleistunum. Allir eru sammála um að klæðaburður viðhaldi stéttaskiptingu á þinginu.

Ég vann á Vogi um árabil. Þar voru allir skyldaðir til að klæðast langröndóttum náttfötum og slopp í pastellitunum. Þetta var hið fullkomna jafnrétti þar sem enginn gat slegið um sig með flottri merkjavöru frá Armani og félögum. Allir voru jafnhallærislegir til fara. Þetta kerfi held ég að mundi henta Alþingi sérlega vel. Þingmenn fengju náttföt og slopp til að klæðast á þingfundum. Þetta gæfi þinginu heimilislegan og alþýðlegan svip og yrði örugglega umfjöllunarefni erlendra fjölmiðla. Allt rifrildi út af gallabuxum eða bindisleysi einstakra þingmanna hyrfi. Þingmannahópurinn gæti myndað eina órofa heild á náttfötum og slopp sem væri tilbúin að vinna landi sínu og þjóð allt til heilla.