Margir hafa fagnað greinargerð Kirkjugarða Reykjavíkur þar sem hlutverk garðanna eru endurskilgreind. Ég hef lengi beðið eftir því að hefðbundnu yfirbragði kirkjugarða yrði breytt í samræmi við ríkjandi menningarstrauma á samfélaginu. Auðvitað þarf að samhæfa jarðarfarir á „multifunktional og multikultural“ hátt eins og íslenskufræðingarnir í stjórn kirkjugarða segja svo smekklega.

Ég hef saknað þjóðlegra jarðarfara eins og lýst er í Íslendingasögum þar sem menn eru heygðir í öllum hertygjum í stórum moldar- eða grjóthaug. Þessa athöfn þarf að taka upp aftur. Líkið er lagt inn í stóran haug ásamt tölvunni sinni og prentaranum og öðrum mikilvægum nytjahlutum úr hvunndagslífinu. Menn geta líka haft með sér í hauginn peninga og skartgripi og annað dót sem annars verður að skilja eftir handa vanþakklátum erfingjum. Hestamenn geta haft með sér uppáhaldshestinn ásamt reiðtygjum. Við jarðarfarir sérstakra höfðingja og dýravina gæti hundur eða köttur fylgt með í hauginn að fornum sið. Svo mætti grafa endurtekið inn í hauginn eins og Egill afi minn gerði þegar Böðvar sonur hans var settur í hauginn hjá Skallagrími.

Í fornsögum tíðkaðist að menn voru brenndir á skipi sínu sem dregið var út á sjó og látið sökkva. Þetta er góður og skemmtilegur siður sem auðvitað ber að taka upp aftur í Fossvogi og Eyjafirði. Litlum trébátum væri ýtt úr vör með brennandi líki og syrgjendur stæðu í fjörunni og syngju saman eitthvað fallegt og hugljúft lag með ensku rokkhljómsveitinni Queen. Svona jarðarfarir væru mikið aðdráttarafl fyrir ferðamenn eins og bálfarir við ána Ganges sem draga að milljónir ferðamanna árlega. Ísland gæti orðið land hinna óhefðbundnu jarðarfara fyrir alls konar sérvitringa með opinberum bálförum og fossförum (líkinu fleygt í foss) og hveraförum (líki fleygt í hver) og jökulförum (líkið skilið eftir á jökli). Möguleikarnir eru endalausir. Auðvitað verða kirkjugarðar að vera fjölnota og fjölmenningarlegir. Burt með krossana og inn með fjölbreytileikann.