Þess er krafist að götuheitum í Reykjavík verði breytt til samræmis við tíðarandann. Mun fleiri götur heita eftir karlmönnum en konum. Reynt hefur verið að bæta úr þessu á liðnum árum en ekki nógsamlega. Skúla fógeta var skipt út fyrir Bríeti Bjarnhéðinsdóttur og Skúlagötu breytt í Bríetartún. Elísabetarstígur er á gömlum heimaslóðum Elísabetar Jökuls. Lagt hefur verið til að nafni Hátúns verði breytt í Ólafartún og eflaust fara fleiri götunöfn sömu leið.

Ég bjó í Berlín um nokkurt skeið. Borgaryfirvöld hafa verið ákaflega breytingaglöð á liðinni öld í samræmi við pólitíska strauma og stefnur. Sumar götur í Austur-Berlín gengu undir fjórum til fimm nöfnum frá aldamótunum 1900. Nasistar breyttu ótal götunöfnum í borginni til að heiðra sína fylgismenn. Kommúnistastjórnin skírði þessar sömu götur í höfuðið á hetjum byltingarinnar eftir stríðið. Þessu var öllu breytt eftir fall múrsins svo að menn skiptu um götuskilti á nokkurra áratuga fresti.

Það er gott mál að Reykjavík fari þessa sömu leið. Fljótlega verða fleiri götur látnar heita kvenmannsnöfnum. Þessu verður svo breytt aftur í takt við pólitískar hræringar. Eftir einhvern tíma verða þessar eða aðrar götur látnar heita eftir frægum einstaklingum úr hinseginsamfélaginu. Göturnar í Norðurmýri mætti nefna í höfuðið frægum íslenskum rithöfundum. Nöfnum þeirra má svo breyta þegar viðkomandi listamanni er slaufað vegna einhverra yfirsjóna. Þannig er hægt að skipta endalaust um götuheiti í takt við tíðarandann og ráðandi stefnur.

Slíkar nafnabreytingar gera borgir og bæi lifandi og auka fjölbreytileikann til muna. Þær efla meðvitund fólks fyrir sögu og nærumhverfi og brýna fyrir fólki forgengileika mannlegrar upphefðar. Sá sem fékk götu nefnda eftir sér í dag má búast við að verða útskúfað á morgun og kastað á öskuhauga sögunnar.