Það er svona um þetta leyti að maður fer að verða verulega þreyttur á íslenska vetrinum. Hann er náttúrlega talsvert lengri en vetur aðeins sunnar á jarðarkringlunni. Vorið kom reyndar snemma í fyrra – en maður finnur hjá sér ugg vegna þess að það gætu verið heilar sex til sjö vikur eftir af vetrarveðri. Ég verð að viðurkenna að ég botna ekkert í erlendum ferðamönnum sem koma hingað að vetrarlagi. Vetrarfegurðin hér er yfirleitt afar takmörkuð sökum þess hvað er misveðrasamt. Yfirleitt endar snjórinn í skítugum haugum og klaki og hálka út um allt. Birtan ýmist grá eða glær.  Vetrarfegurð er meiri þar sem eru staðviðri.

Nú í verkfalli eru göngustígar og gangstéttir í borginni lítt hreinsaðar af snjó. Það er svolítið til marks um þann forgang sem bílar njóta í borginni að akvegir eru betur færir. Það er ákveðinn kostur við að búa í Miðborginni að gangsstéttir eru hitaðar og snjór bráðnar af þeim. En auðvitað nennir maður ekki alltaf að feta slóðir ferðamannanna – ekki síst nú á tíma kórónuveirunnar. Ég fór á gangstíginn við Ægissíðu í gær, hann hafði ekki verið ruddur.

Skólavörðustígur er uppáhaldsgatan mín í borginni. Hún er svo mátulega breið, liggur fallega upp hæðina og endar í hinni miklu steinsteyptu kirkju sem ég er núorðið nokkuð sáttur við, þótt vinir kunningjar mínir í arkitektastétt fussi og sveii margir yfir því hvað samræmið er lélegt í Hallgrímskirkju. Stærsta en lakasta verk Guðjóns, segja þeir.

Skólavörðuholtið er víst þéttasta byggð á Íslandi – eða var það allavega til skamms tíma. Maður tekur ekki svo mikið eftir því vegna þess að hæðin á húsunum er mátuleg, þau stærstu varla nema þrjár til fjórar hæðir. Vegna þess hvað sól er lágt á lofti á Íslandi mega hús í miðjum borgarhverfum helst ekki vera hærri. Þannig að holtið myndar mjög fallega heild– byggðin líkt og flæðir fallega niður það.

En svona var þetta umhorfs á 19.öldinni þegar Reykjavík var bara smábær. Þarna er horft niður Skólavörðustíginn. Við sjáum að tukthúsið er efst í byggðinni, það var byggt 1872. Myllan í Bankastræti stendur enn. Ég ímynda mér að þetta sé tekið um svipað leyti árs og nú – það er ís á höfninni, snjór á götunni og í holtinu, það verður seint sagt að þarna sé fagurt yfir að líta. Við sjáum líka hvað Skólavörðuholtið er skelfing grýtt – hverfið þarna er reist á grjóti og urð.

Myndin er eftir Sigfús Eymundsson, tekin 1877.