Brexit virðist ætla að vera allt annað en góð ákvörðun fyrir breska sjómenn og eru þeir sagðir vera á milli steins og sleggju vegna útgöngu Bretlands úr ESB. Sjómenn voru einir helstu stuðningsmenn útgöngunnar og gátu Brexitsinnar gengið að atkvæðum þeirra vísum í þjóðaratkvæðagreiðslunni 2016.

En í dag er staðan allt önnur og margir breskir sjómenn eru nú sagðir vonast eftir að samningar náist við ESB um tolla- og fríverslunarmál svo þeir geti haldið áfram að selja afla sinn til meginlandsins. Ástæðan er að megnið af afla Breta selst ekki innanlands, Bretar eru eiginlega bara matvandir. Financial Times skýrir frá þessu.

Eins og staðan er þegar þetta er skrifað er ekki útlit fyrir að samningar náist á milli Breta og ESB og því endi aðlögunartímabil Breta um áramótin án þess að samningar hafi náðst. Samningaviðræðurnar eru erfiðar og eitt af stóru ágreiningsefnunum eru fiskveiðar því beggja megin við Ermarsund eru fiskveiðar mikilvægar pólitískt séð. Efnahagsleg þýðing þeirra er smávægileg í hinu stóra samhengi.

Fiskur, veiddur af breskum sjómönnum, er aðeins 0,03% af vergri þjóðarframleiðslu en ef allur fiskiðnaðurinn er tekinn með í reikninginn er hlutfallið 0,1% en það svarar til um þriðjungs af ársveltu stórverslunarinnar Harrods í Lundúnum. BBC segir að samkvæmt tölum frá 2018 sé fjármálageirinn 168 sinnum stærri en breski fiskiðnaðurinn. Það er því ljóst að ef bjarga á bresku efnahagslífi úr verstu niðursveiflu þess í 300 ár þá er það ekki fiskiðnaðurinn sem kemur til bjargar.

Financial Times segir að Bretar borði nær eingöngu þorsk, ýsu, túnfisk, lax og rækjur. Megnið af öðru sjávarfangi, eða um 80%, er flutt til meginlandsins. Breskir sjómenn eru því gríðarlega háðir því að geta selt afla sinn á meginlandinu en ef ekki nást samningar um tolla- og fríverslunarmál gæti það orðið erfitt því sjávarfangið verður einfaldlega of dýrt þegar tollar leggjast ofan á það.