Eitt og annað vekur athygli við kosningaúrslitin. Náttúrlega sigur Miðflokksins og Flokks fólksins. Hversu illa skoðanakannanir standast. Að Framsókn skuli þrátt fyrir allt halda sínu síðan síðast. Það er varnarsigur. Framsókn og Miðflokkur eru samtals með 21 prósent. Að kosningasigur VG gufaði upp, varð ekki að neinu, flokkurinn bætir ekki við sig nema einu prósentustigi. Að Sjálfstæðisflokkurinn skuli fá næstverstu kosningu í sögu sinni, þótt hann sé stærstur. Samfylkingin tvöfaldar fylgi sitt, en sá flokkur er líka með næstverstu kosningu frá því hann var stofnaður.

Svo er hitt að inn á þing ryðst nokkur fjöldi fullorðinna karla – manni liggur við að segja stútungskarla. Konum fækkar á þingi og ungu fólki líka. Það segir manni náttúrlega að konur og ungt fólk voru ekki á nógu góðum stöðum á framboðslistunum, kynjahlutföllin eru þó betri vinstra megin en hægra megin. Í þingliði Sjálfstæðisflokksins verða líklega 12 karlar og 4 konur, en hjá VG 6 konur og 5 karlar.

Fyrirheit um vinstri stjórn brugðust algjörlega og þótt Sjálfstæðisflokkurinn tapi 5 þingmönnum verður erfitt að mynda stjórn án hans. VG, Samfylking, Framsókn og Píratar ná 32 þingmönnum. Það er minnsti hugsanlegi meirihluti og þyrfti væntanlega einn flokk til í ríkisstjórn.

Sjálfstæðisflokkur, Framsókn, Miðflokkur og Flokkur fólksins (eða Viðreisn) eru hins vegar með 35 þingmenn. Það dugar vel, ef á annað borð er hægt að mynda slíka stjórn.

En svo er líka möguleiki á stjórn yfir miðjuna. Sjálfstæðisflokkur, VG og Framsókn eru með 35 þingmenn.

(Skrifað þegar enn á eftir að telja einhver atkvæði í Norðvesturkjördæmi.)

Skýringamynd af vef RÚV.