Verkefni stjórnvalda er ekki að leggja upp í myntráðsvegferð þar sem lokatakmarkið er upptaka evru heldur að einblína á raunhæfar aðgerðir til að bæta hagstjórnina og umgjörð peningastefnunnar. Þetta segir Hörður Ægisson ritstjóri Markaðarins í leiðara Fréttablaðsins í dag. Ræðir hann þar um hlutverk verkefnisstjórnar ríkisstjórnarinnar sem á að koma með tillögur um endurmat á forsendum peninga- og gjaldmiðlastefnu Íslands. Hörður segir það ljóst að núverandi stefna sé ekki sjálfbær og að endurskoða þurfi peningastefnuna með hliðsjón af þeirri byltingu sem hefur orðið á grunngerð hagkerfisins, ekki síst þar sem ferðaþjónusta sé orðin stór og ört vaxandi atvinnugrein hér á landi. Segir Hörður að verkefnisstjórnin sé ekki í öfundsverðri stöðu:

Á meðal forystumanna ríkisstjórnarinnar er djúpstæður ágreiningur um hvaða leiðir eigi að fara í þeim efnum – á meðan sumir telja réttast að bæta umgjörðina um krónuna halda aðrir að til séu patentlausnir til að ná fram auknum stöðugleika í efnahagslífinu og lægri vöxtum.

Segir Hörður að Benedikt Jóhanneson fjármálaráðherra skipi síðarnefnda hópinn sem hafni krónunni og tali fyrir fastgengisstefnu í formi myntráðs, sem áfanga í að taka upp evru í framtíðinni. Hörður segir að ef það eigi að takast að framfylgja fastgengisstefnu í gegnum myntráð sé lykilatriði að það séu náin tengsl við hagsveiflu þess myntsvæðis sem gengið er fest við, en hagsveiflan hér á landi hefur lítil sem engin tengsl við hagsveifluna í kjarnaríkjum evrusvæðisins. Myntráð myndi útheimta margfalt stærri gjaldeyrisforða en þann sem Seðlabankinn hefur byggt upp á síðustu árum. Að öðrum kosti myndi slíka stefnu skorta trúverðugleika og framkalla áhlaup um leið og alþjóðlegir spákaupmenn gerðu sér grein fyrir því að fastgengið væri ekki í samræmi við undirliggjandi efnahagsþróun:

Verkefni stjórnvalda er því ekki að leggja upp í myntráðsvegferð þar sem lokatakmarkið er upptaka evru, sem nýtur hvorki pólitísks né almenns stuðnings og yrði aðeins til þess fallin að leiða til óþarfa átaka í samfélaginu, heldur að einblína á raunhæfar aðgerðir til að bæta hagstjórnina og umgjörð peningastefnunnar. Þar eru ekki í boði neinar töfralausnir.