Í alþingiskosningum 1995 ætlaði Ólafur Ragnar Grímsson að freista þess að fella ríkisstjórnina sem þá var skipuð Sjálfstæðisflokki og Alþýðuflokki. Hann setti saman, upp á sitt eindæmi, stjórnarsáttmála fyrir ríkisstjórn sem yrði mynduð af Alþýðubandalaginu, þar sem hann var formaður, Kvennalista, Framsókarflokki og Þjóðvaka.

Eins og kemur fram í þessari frétt á forsíðu Vikublaðsins, sem þá var málgagn Alþýðubandalagsins, sendi Ólafur Ragnar flokkunum skjal sem bar yfirskriftina „Drög að stefnuyfirlýsingu vinstri stjórnar“. Fréttin birtist í blaðinu daginn fyrir kosningarnar sem voru 8. apríl.

Framsóknarflokkur tók þessu ekki vel, en Kvennalisti og Þjóðvaki, sem var klofningur úr Alþýðuflokki undir forystu Jóhönnu Sigurðardóttur, sýndu jákvæð viðbrögð, segir í fréttinni. Reyndar hafði verið stirt milli Jóhönnu og Ólafs mánuðina áður – eins og síðar varð – en þarna var hann kominn á þá skoðun að Jóhanna gæti jafnvel leitt vinstri stjórn.

Ekkert varð af því fyrir kosningarnar að flokkarnir kvittuðu undir þessa sameiginlegu stefnuyfirlýsingu. Hún hafði raunar verið umtöluð í nokkurn tíma áður en þessi forsíða Vikublaðsins leit dagsins ljós. Sjálfstæðisflokkurinn notaði tiltæki Ólafs óspart í áróðursskyni til að vara við vinstri stjórn.

Björn Bjarnason skrifaði um þessa atburðarás í Morgunblaðið:

Í kosningunum hélt Sjálfstæðisflokkurinn sínu fylgi nokkurn veginn, fékk 37 prósent, en Framsókn vann stóran sigur og fékk 23 prósent. Þessir flokkar mynduðu ríkisstjórn sem ríkti í 12 ár, en Alþýðuflokknum sem tapaði stórt og fékk 11 prósent var sparkað út í hafsauga.

Vinstri stjórnin sem Ólafur Ragnar hafði gert stjórnarsáttmálann fyrir kom í raun aldrei til álita, enda náðu flokkarnir sem þar skyldu starfa saman ekki meirihluta þótt lítið hafi vantað upp á.

Þetta rifjaðist upp í tengslum við atburði dagsins.