Þetta er ekki auðvelt.

Niðurskurðarhópurinn segist ætla að koma með róttækar tillögur – og niðurskurðurinn verði verkefni sem eigi að standa allt kjörtímabilið.

En þetta er ekki tónninn sem var sleginn fyrir kosningar.

Launþegar bíða nefnilega eftir kjarabótum, ekki bara skuldaniðurfellingum og skattalækkunum.

Laun á Íslandi hafa dregist mjög aftur úr nágrannalöndunum. Það hefur fremur verið talað á þeim nótum að nú ætti fólk að fara að fá meira fyrir sinn snúð – eftir langt kreppuskeið.

Framhaldsskólakennarar vilja fá launahækkanir – og láir þeim enginn.

Laun í heilbrigðiskerfinu eru svo léleg að þaðan er fólksflótti – að nokkru leyti til útlanda.

Það er heldur ekki eins og ekki sé búið að skera niður. Hækkanir til ríkisforstjóra snúast aðallega um að bæta launalækkanir frá því eftir hrun. Samt valda þær reiði. Varla verður heldur mikill friður þegar farið verður að minnka lífeyrisréttindi opinberra starfsmanna. Er ekki líklegt að þeir vilji fá þau réttindi bætt með launahækkunum – en launum þeirra hefur að nokkru leyti verið haldið niðri einmitt með tilvísan í réttindin?

Það verður fróðlegt að sjá hvernig ríkisstjórnin ætlar að tækla fjárlögin í haust. Einhvern veginn virðist vonlaust að íslenskt efnahagslíf nái nokkurri heilsu fyrr en gjaldeyrishöftin eru afnumin.