Jón Baldvin Hannibalsson skrifar mjög skilmerkilega grein um Icesave, í sex liðum.

Það er betra að ræða málin svona en með brigslum um svik og landráð.

Niðurlag greinarinnar hljómar svo:

„Eftir standa veigamiklar spurningar, sem stjórnvöld verða að skýra betur fyrir almenningi. Seðlabankar heimsins hafa í ríkjandi kreppuástandi keppst við að lækka stýrivexti. Stýrivextir Bank of England eru að nálgast núllið. Útistandandi eignir Landsbankans (lánasöfn?) í Bretlandi, þau sem eru vaxtaberandi, bera væntanlega vexti í samræmi við þetta. Hvers vegna náðust þá ekki fram lægri vextir á höfuðstól lánsins, þegar þess er líka gætt, að lánið ber ríkisábyrgð? Lánshæfismat íslenska ríkisins er að vísu ekki beysið núna, en við erum að tala um afborganir eftir 8-15 ár. Ber að skilja þetta vaxtastig sem vantraust á framtíðarhorfur Íslands? Og varasamt fordæmi? Er ekki ástæða til að gera nánari grein fyrir áætluðu eignaverðmæti Landsbankans?
Hversu raunsætt er áhættumatið sem að baki býr um að eignir geti að lokum staðið undir allt að 90% þessara skuldbindinga? Ef rétt er að Bretar hafi heitið stuðningi við öflun upplýsinga um faldar eignir í skattaparadísum undir breskri vernd í Karíbahafi, var þá ekki líka ástæða til að leita aðstoðar breskra yfirvalda við að leggja hald á eignir eigenda Landsbankans í öðrum félögum, sem skráð eru í breskri lögsögu? Íslenskir skattgreiðendur eiga kröfu á að fá svör við spurningum af þessu tagi.“