Þegar leik eins og Chelsea-Barcelona í gær er sjónvarpað um heimsbyggðina er passað upp á að áhorfendurnir heima í stofu sjái hvert smáatriði. Það eru ótal myndavélar í kringum völlinn, atvik eru sýnd hægt, myndvinnslan er hreint ótrúlega fullkomin.

Þeir sem heima sitja sá leikinn miklu betur en þeir sem eru á áhorfendapöllunum – og þeir sjá hann líka miklu betur en dómarinn.

Það sérstakt að í fótboltanum sé haldið í hið forneskjulega kerfi með dómara og tvo línuverði. Þegar hægt er að dæma leiki miklu betur með aðstoð myndavéla.

Þetta var besta aðferðin sem var fáanleg þegar fyrst var farið að keppa í þessari íþrótt. Það var löngu fyrir tíma sjónvarps. Boltarnir voru reimaðir og markmenn voru með sixpensara á hausnum.

Síðan hafa orðið nokkrar tækniframfarir. Við getum horft á mistök dómara aftur og aftur í sjónvarpinu eða tölvunni heima.

Sumum finnst kannski skemmtilegt að sjá dómara eyðileggja leiki með vitlausum ákvörðunum. Segja jafnvel að þetta sé partur af sjarma leiksins.

En frekar er það nú langsótt.