Hvaða möguleika á ríkisstjórnin í Icesave-málinu?

Hún getur reynt að keyra samninginn í gegnum þingið, en í þetta sinn fær hún enga hjálp frá stjórnarandstöðunni. Líklegt er að svo margir stjórnarþingmenn gangi úr skaftinu að samningurinn falli.

Hún getur reynt að semja við stjórnarandstöðu og efasemdafulla stjórnarþingmenn um einhvers konar fyrirvara sem þingið myndi setja – en það leikur mikill vafi á hvaða gildi slíkir fyrirvarar myndu hafa. Þó væri hægt að vísa í samþykktir þjóðþingsins ef þarf að endursemja eftir sjö ár eða meira.

Hún getur reynt að fresta málinu fram á haustið og nota tímann til að koma Hollendingum og Bretum í skilning um að óbreyttur samningur fáist ekki samþykktur. Það er spurning hver viðbrögðin yrðu, hvort viðsemjendurnir yrðu fáanlegir til að hnika einhverju í samningnum.

Friðrik Jónsson skrifar grein hér á Eyjuna og nefnir annan möguleika, nefnilega þennan:

„Láta ICESAVE falla á þingi og strax óska eftir nýjum samningum, nú með fulltrúum framkvæmdastjórnar ESB og EES sem beina eða óbeina aðila samningunum og að sjálfsögðu með nýrri samninganefnd með fulltrúum allra flokka. Hún þyrfti helst að vera á allra hæsta stigi, þ.e. með beinni þátttöku ráðherra. Skilaboðin væru áfram þau að við viljum standa við skuldbindingar okkar, en með þeim hætti að við ráðum örugglega við þær. Endurskoðunarákvæði verði að vera virk í ljósi óvissrar stöðu okkar efnahagslega.“

Jú, svo er auðvitað leiðin sem hinir áköfustu andstæðingar Icesave- samninga aðhyllast, að neita einfaldlega að borga, segja Hollendingum og Bretum og sækja peningana ef þeir vilji, þetta séu skuldir einkafyrirtækis og komi Íslendingum ekkert við.

Þau viðhorf eru útbreidd á blogginu, en virðast ekki eiga marga formælendur á Alþingi – eða hvað?