Það hefði átt að gerast fyrir löngu að erlendir bankar færu að starfa á Íslandi.

Eitt sinn var rætt um að sænski Enskilda bankinn eignaðist hlut í Landsbankanum.

Af því varð ekki. Menn vildu heldur setja bankana í hendur klíkubræðra á Íslandi.

Svoleiðis var mórallinn þá.

Nú fagna flestir því að íslensku bankarnir komist í eigu erlendra kröfuhafa. Það virðist vera skásta leiðin út úr hruni þeirra.

Maður les nöfn frægra bankastofnana eins og Deutsche Bank og Sumimoto – ja, það liggur við að maður fyllist gleði.

En svo veit maður auðvitað ekki hverjir þeir eru eigendur skuldabréfa sem verða stórir eigendur í Glitni og Kaupþingi.

Og mest óttast maður að íslenskir útrásarvíkingar eignist aftur bankana eða stóran hlut í þeim. Að þeir laumist inn um bakdyrnar.

Annars er hún merkileg tortryggnin gagnvart útlendingum í íslenska kerfinu.

Við höfum reist varnir gegn því að þeir geti fjárfest í útgerðinni og orkunni, þeir eru ekki vel séðir í landbúnaðinum – og, eins og ég segi, enn höfum við ekki séð útibú erlendra banka á Íslandi.

Stærsta hindrunin er auðvitað krónan. Útlendingar hafa hikað við að fjárfesta hér vegna hins óstöðuga gjaldmiðils, nema þá álfyrirtæki sem fá raforku á útsöluverði. Og svo þeir sem veðjuðu á krónuna og hina himinháu vexti sem hafa verið á Íslandi. Þeir peningar reyndust vera eins og eitur í hagkerfinu.

En auðvitað er staðreyndin sú að íslenskir kapítalistar hafa verið einfærir um rýja Íslendinga innað skyrtunni. Arðurinn af sjávarauðlindinni hefur verið fluttur úr landi í stórum stíl, útrásarvíkingar þurrkuðu upp alla sjóði sem þeir komust í.

Að ógleymdu hinu íslenska okri sem er sérstakt fyrirbrigði; hvað fólkið í þessu landi – sem stundum þykist standa saman og vera saman á báti – er alveg samviskulaust með að okra hvað á öðru.