Fyrirtæki eru unnvörpum að komast undir stjórn bankanna.

Margir hafa orðið til að benda á það sé vond leið að bankarnir standi í stórfelldum atvinnurekstri.

Í vetur var rætt um stofnun eignaumsýslufélags sem tæki við fyrirtækjum sem eru komin í þrot. Einhverjir vildu reyndar kalla þetta eignasölufélag – að það yrði hlutverk þess að selja fyrirtækin í fyllingu tímans.

Ekkert bólar enn á þessu eignaumsýslufélagi. Þvert á móti heyrast fréttir um að bankarnir séu komnir í bullandi samkeppnisrekstur á ýmsum sviðum.

Það verður forvitnilegt að sjá hvað stendur um þetta í nýjum stjórnarsáttmála. Ein skynsamlegasta leið sem hefur verið nefnd er að erlendir aðilar, sem eru hafnir yfir grun um vina- eða klíkutengsl, verði fengnir til að stjórna eignaumsýslufélaginu og ráðstafa verðmætum út úr því.

En svo er náttúrlega hugsanlegt að stjórnmálamennirnir vilji hafa þetta allt á sínu forræði – og að við snúum aftur til gamaldags fyrirgreiðslu- og skömmtunarkerfis.

(Eitt enn: Samkvæmt fréttum er ríkisstjórnin að heykjast á fyrningarleiðinni í sjávarútvegi. En hvað með þau sjávarútvegsfyrirtæki sem eru svo skuldsett að þau eru í raun komin á vonarvöl? Er ekki kvóti þeirra orðin eign bankakerfisins (og jafnvel erlendra kröfuhafa)? Hvernig verður honum úthlutað aftur? Eða á veita þessum fyrirtækjum skuldauppgjöf eins og LÍÚ hefur beðið um?)