Ég held að Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon hafi mislesið stöðuna þegar þau héldu að ekkert lægi á að mynda nýja ríkisstjórn.

Margir Íslendingar voru nálægt því að missa móðinn þegar þeir sáu upphæðirnar á greiðsluseðlum sínum um mánaðarmótin. Rauntekjurnar lækka hratt, verðlagið í búðunum er fjarstæðukennt.

Fyrir utan vandræði þeirra sem hafa misst vinnuna.

Það eru liðnir sjö mánuðir síðan hrunið var. Fyrst höfðum við sjálfa hrunstjórnina, aðgerðaleysi hennar og verkkvíða, svo kom minnihlutastjórn í þrjá mánuði og gat eðli málsins samkvæmt ekki gert margt – og nú er enn beðið ríkisstjórnar sem tekur á málunum.

Einhverjir urðu móðgaðir þegar ég sagði að ég hefði haft lítinn áhuga á kosningunum og að ég skynjaði þetta áhugaleysi víðar. En sem ég talaði við voru óráðnir um hvað þeir ættu að kjósa, traust og áhugi hefðbundinni flokkapólitík var algjöru lágmarki fyrir kosningarnar. Fréttamenn og flokksfólk voru kannski á öðru máli, en sá aragrúi fólks sem finnur ekki til neinnar sérstakrar flokkshollustu var fyrst og fremst ringlaður.

Kosningvikuna sjálfa myndaðist smá spenna, jú, þjóðin tók þátt og fylgdist með, en nú finnst manni eins og vonleysi, pirringur og gremja séu að grípa um sig. Eins og kosningarnar hafi bara verið stutt pása.

Fólk bíður úrbóta, en hefur ekki sérstaka trú á að þeira sé að vænta. Það þarf ekki að vera langt þangað til sýður upp úr aftur.