Er hugsanlega dálítið ankanalegt þegar sá frómi maður Jón Sigurðsson skrifar um að trúverðugleiki Seðlabankans sé í tætlum?

Jafnvel hræsnisfullt.

Nú veit ég ekki betur en að Jón hafi setið í bankastjórastóli þar, í sæti sem var talið í eigu Framsóknarflokksins.

Í því sátu á undan Jóni – Steingrímur Hermannsson og Finnur Ingólfsson!

Steingrímur sagðist aldrei hafa haft það jafn náðugt og þegar hann var í Seðlabankanum, Finnur notaði embættið sem millileik áður en hann varð ólígarki.

Var trúverðugleiki bankans mikill með þá innanborðs?

Eða þegar Davíð Oddsson kom í kjölfarið á Birgi Ísleifi Gunnarssyni, öðrum fyrrverandi forystumanni í Sjálfstæðisflokknum?

Reglan hefur verið að ráða kommisara eða lúna pólitíkusa úr flokkunum í Seðlabankanum, í bland við hagfræðinga sem njóta sæmilegs álits.

Samt enga sérstaka skörunga, það hefði getað ruglað sýsteminu.

Þetta er kerfi sem nú hefur beðið algjört skipbrot.

Vonandi dettur engum í hug að koma því á laggirnar aftur.

Svo má líka fara lengra aftur og spyrja hver hafi verið trúveðugleiki Seðlabankans á árunum þegar Jóhannes Nordal gekk erinda Kolkrabbans og valdaklíkanna í landinu eins og Guðni í Sunnu lýsti til dæmis í ævisögu sinni.

Um svipað leyti var Tómas Árnason, fyrrverandi framsóknarráðherra líka bankastjóri – og svona má rekja söguna aftur.

Staðreyndin er sú að þeir hafa ekki úr sérlega háum söðli að detta í Seðlabankanum.