Maður skilur ekki að ástæða sé til að hengja sig í að þing sé rofið 12. mars, eftir aðeins tíu daga. Nauðsyn hlýtur að brjóta lög í því efni.

Varla kærir neinn sig um nema örstutta kosningabaráttu. Flokkarnir ætla líka að passa sig á að eyða litlum peningum í kosningarnar – eða það heldur maður.

(Það er reyndar verðugt rannsóknarefni nú eftir hrunið að skoða hvaðan flokkar og frambjóðendur fengu fé í kosningum undangenginna ára. Það er enn eitt málið sem við höfum verið sofandi gagnvart.)

Áformað er að kjósa tveimur vikum eftir páska. Er ekki ágætt að hin eiginlega kosningabarátta taki nokkurn veginn mið af því.

Annars ætla ég að spá því hér og nú að það verði kosið í vor og svo aftur eftir eitt til tvö ár.

Efnahagskreppan sem er framundan er ávísun á mikinn óróa í stjórnmálum.