Maður verður alltaf meira og meira hissa. Það hefur verið farið í alla sjóði á Íslandi og þeir tæmdir. Slegin lán út á framtíðina eins og enginn væri morgundagurinn. Hagnaður margra ára eða áratuga tekinn út fyrirfram.

Ég hitti mann á förnum vegi sem sagði að þetta sýndi að Íslendingar væru lélegir búmenn. En þarna er á ferðinni eitthvað meira en það. Þetta er einhvers konar bilun sem hefur gripið um sig. Hvar sem var von um verðmæti var reynt að sjúga þau upp – eins og einhver ókind hefði verið þarna á ferðinni.

Það eru mörg dæmi. Til að mynda sjávarauðlindin. Það tókst naumlega að stöðva að orkan færi sömu leið – samsærið um það var komið vel áleiðis.

Og svo er það þessi frétt í Mogganum í dag. Um það hvernig bankarnir sóttu fé nær óhindrað inn í Seðlabanka og skyldu eftir haug af verðlausum pappírum.

Sem ríkissjóður tók yfir nú um áramótin svo lítið bar á. Annars væri Seðlabankinn á hausnum.